Salvatore opisuje mokrą połowę wyspy: sześć plaż, rejs wzdłuż wybrzeża, most na Vivarę i wszystko, co robi się ze stopami w wodzie. To jego nazwisko widnieje na stronach, na których prawdziwe pytanie nie brzmi "jak tu pięknie", lecz "jak tam dotrzeć z dwójką dzieci, parasolem i torbą termiczną".
Dlatego jego wpisy niemal zawsze zaczynają się od dojścia. Do Chiai nie prowadzi żadna droga, a schody są długie: źródła podają 182 albo 186 stopni, więc pisze "około 180" i ostrzega, że powrót pod górę o trzeciej po południu to ta część, którą ludzie źle zapamiętują. W Ciraccio mówi ci, o której zrywa się maestrale. Tam, gdzie ceny klubów plażowych nie są publikowane — a na tej wyspie prawie nigdy nie są — mówi o tym i odsyła cię, by zapytać na plaży, zamiast wymyślać kwotę.
Tę samą zasadę stosuje do rejsów łodzią: to, co twierdzi operator, podaje jako twierdzenie operatora, oceny oparte na garstce opinii trzyma oddzielnie od ocen opartych na setkach, a rejs ze słabym wynikiem opisuje jako taki. W przypadku Vivary powtarza to, co doprowadza do szału ludzi przychodzących nieprzygotowanych: wstęp wyłącznie w ramach zwiedzania z przewodnikiem, rezerwowanego z wyprzedzeniem, w poniedziałki zamknięte, a w klapkach nie wpuszczą cię na górę. Obchodzi plaże ponownie na początku i na końcu sezonu, gdy kąpieliska są rozstawiane i zwijane, bo tam informacje starzeją się najszybciej.