Salvatore behandelt de natte helft van het eiland: de zes stranden, de tocht langs de kust, de brug naar Vivara en alles wat je met je voeten in het water doet. Zijn naam staat op de pagina's waar de echte vraag niet is "hoe mooi is het", maar "hoe kom ik er met twee kinderen, een parasol en een koeltas".
Daarom beginnen zijn beschrijvingen bijna altijd met de toegang. Geen enkele weg bereikt de Chiaia en de trap is lang: bronnen spreken van 182 of 186 treden, dus schrijft hij "ongeveer 180" en waarschuwt hij je dat de klim terug om drie uur 's middags het deel is dat mensen zich verkeerd herinneren. Bij Ciraccio vertelt hij je hoe laat de maestrale opsteekt. Waar de prijzen van strandclubs niet zijn gepubliceerd — en op dit eiland zijn ze dat bijna nooit — zegt hij dat en stuurt hij je om het op het strand te vragen, in plaats van een bedrag te verzinnen.
Dezelfde regel past hij toe op boottochten: wat de aanbieder beweert, wordt weergegeven als bewering van de aanbieder, beoordelingen op basis van een handvol reviews worden gescheiden gehouden van beoordelingen op basis van honderden, en een tocht met een slechte score wordt ook zo beschreven. Voor Vivara herhaalt hij wat mensen die onvoorbereid aankomen woedend maakt: toegang alleen met een vooraf geboekte rondleiding, op maandag gesloten, en op slippers laten ze je niet naar boven. Hij loopt de stranden opnieuw af aan het begin en het einde van het seizoen, wanneer de lido's worden opgebouwd en afgebroken, want daar veroudert informatie het snelst.