De Chiaia moet je verdienen. Er is geen weg die erheen leidt: of je gaat de trap af die bij Via dei Bagni begint, of je gaat over zee. In ruil krijg je de meest beschutte baai van het eiland, donker vulkanisch zand en water dat flink wat meters ondiep blijft voordat het dieper wordt. Het is het strand dat Procidanen aanwijzen als iemand vraagt waar je met de kinderen heen kunt zonder in het komen en gaan van de Chiaiolella terecht te komen. En het is ook het strand waar je om zes uur 's avonds in jezelf gaat praten, als de treden weer beklommen moeten worden met de parasol op je schouder en de koelbox in je andere hand. Dit weten voordat je naar beneden gaat, verandert de hele dag.
Hoe je er komt: te voet of per boot, iets anders is er niet
Geen enkele weg bereikt de Chiaia. Het is het nuttigste gegeven op deze pagina en het verdient een plek bovenaan. Geen auto, geen scooter, geen microtaxi die je op het zand afzet. De bus zet je boven af en de rest doe je met je benen.
De twee toegangen te voet
De eerste begint bij Via dei Bagni, die je vanaf de Piazza San Giacomo inslaat: het is de klassieke afdaling, die met de lange trap. De tweede is vanaf Via Pizzaco, die je vanaf de Piazza Olmo inslaat en die richting de kaap Punta Pizzaco loopt, de landtong die de baai aan de zuidkant afsluit. Vanaf Marina Grande ga je met de bussen van EAV naar de twee pleinen; voor dienstregelingen, tarieven en lijnen is er onze pagina over vervoer op het eiland.
Het bootje vanaf de Corricella
In de zomer verbindt een bootdienst Marina Corricella met de Chiaia. Het is het echte alternatief voor de trappen en de juiste keuze als je met kleine kinderen bent, met een kinderwagen of met een schouder die niet meewerkt. De tarieven en tijden van deze dienst worden niet online gepubliceerd: je vraagt ze op de ochtend zelf na op de kade van de Corricella. We kunnen je geen prijs noemen, omdat niemand er een vermeldt.
Een derde manier: vanaf zee aankomen tijdens een boottocht. De Chiaia is een vaste zwemstop op de tochten rond het eiland met zwemstops, en van buitenaf gezien maakt de baai nog veel meer indruk.
Hoeveel treden het er echt zijn
Hier zijn de bronnen het niet eens, en we vertellen je dat liever dan dat we willekeurig een getal kiezen. Het toeristische portaal van het eiland zegt 186 treden; twee andere lokale gidsen tellen er 182. Niemand publiceert een meting. Het eerlijke antwoord is dus: ongeveer 180, in één doorlopende afdaling, zonder kortere wegen en zonder liften.
Of het er 182 of 186 zijn, maakt halverwege de klim terug weinig uit. Wat echt verschil maakt, is het tijdstip: om 14:00 in augustus ligt de trap vol in de zon en is er beneden geen drinkwaterkraan. Ga vroeg naar beneden, kom laat terug naar boven, neem meer water mee dan je denkt te drinken. Heb je bagage, een kinderwagen of moeite met lopen, dan is dit strand niet voor jou en heeft het geen zin het te proberen: ga naar de Silurenza, op een paar stappen van de haven.
De zee, het zand, de schaduw die er niet is
Het zand is vulkanisch, donker, en halverwege de middag brandt het: slippers zijn nodig om de laatste meters over te steken. Het water loopt langzaam af, blijft lang ondiep en heeft geen lastige stromingen. De baai is de meest beschutte van Procida, aan de zuidkant afgesloten door Punta Pizzaco: als de mistral aan de westkant het zand opjaagt en mensen de Ciraccio ontvluchten, blijft de zee hier vaak vlak. Het is de belangrijkste reden waarom de trap de moeite waard is.
Over schaduw beloven we niets
De baai ligt op het oosten en onder een klif, dus het is redelijk te verwachten dat de zon er 's middags vanaf trekt. Maar geen enkele bron documenteert dat en wij hebben niets gemeten: neem een parasol mee en reken niet op natuurlijke schaduw. Als je met het bootje komt, bedenk dan dat je ook de parasol aan boord moet brengen.
Strandclubs, lunch en de kwestie van de prijzen
De Chiaia is grotendeels vrij strand. Er zijn twee kleine strandclubs; een van de twee is ook een restaurant, La Conchiglia, dat direct aan de baai ligt en dat je met dezelfde twee benen bereikt. Het is waar de dag voor heel wat mensen eindigt: je eet vis met uitzicht op het water en klimt daarna rustig de trap weer op.
Waarom je de prijzen van ligbedden niet vindt
Omdat ze niet bestaan, in elk geval niet gepubliceerd. Voor het seizoen 2026 publiceert geen enkele strandclub op de Chiaia een prijslijst: niet op de eigen kanalen, niet op de portalen. Wie je een precies bedrag geeft voor een parasol en twee ligbedden, verzint het. Je vraagt het ter plaatse, voordat je je installeert, en je beslist dan. De rest van het strand is vrij en kost niets: met een eigen handdoek en parasol kost de dag niets, afgezien van de veerboot.
Er staan geen openbare douches vermeld en er is geen kiosk die het hele jaar open is. Buiten het seizoen behandel je het als een plek zonder voorzieningen.
Voor wie de Chiaia geschikt is en voor wie niet
Ga als: je ondiep, rustig water wilt voor de kinderen, je het strand zoekt dat het minst aan de wind is blootgesteld, je een plek wilt die de drukte vanzelf filtert, je zin hebt in een lunch aan zee zonder terug te gaan naar het dorp.
Vergeet het als: je knie- of rugproblemen hebt, je met een kinderwagen reist, je op dagtocht bent met weinig uren, of je per scooter bij het strand wilt aankomen. In dat geval hebben de Chiaiolella en de Ciraccio directe toegang over de weg en regelen ze de dag voor je zonder discussie.
Nog één ding: de Chiaia ligt onder de bergkam die naar Terra Murata en de Corricella leidt. Veel mensen plannen haar aan het einde van een ochtend in de hoger gelegen dorpen. Dat werkt, maar het betekent dat je de trap doet met al vermoeide benen. Draai het als het kan om: eerst de zee, de dorpen bij zonsondergang.




