De Ciraccio is het lange zandstrand aan de westkust, waar je zelfs met Ferragosto ruimte vindt als je een stukje loopt. Het ligt ten noorden van de Chiaiolella, aan dezelfde kant, en de twee tufstenen faraglioni, de rotspilaren, scheiden het van het drukkere deel. De weg komt er, de bus komt er, en dat is het eerste wat je moet weten. Het tweede is de wind: 's middags steekt de mistral op en begint het zand te vliegen. Wie voor het eerst komt, merkt het om 15:00, als de handdoek in schuurpapier verandert. Wie hier woont, weet het en plant de dag andersom.
Hoe je er komt: weg en bus, geen trappen
De Ciraccio is rechtstreeks over de weg bereikbaar. Je daalt af via Vicolo Ciraccio of via Via Flavio Gioia, die je vanaf Piazza Olmo neemt, en het strand ligt meteen voor je: geen lange trap, geen onbeschut pad, geen boot om te halen. Dat is een enorm verschil met de Chiaia, waar de weg helemaal niet komt.
De bus is lijn L2 vanaf Marina Grande, dezelfde die de Chiaiolella bedient; de L1 rijdt over de heuvelrug. Een kaartje kost 1.20 EUR als je het aan wal koopt, 1.40 EUR aan boord. We vermelden niet hoe lang het kaartje geldig is, want de bronnen schommelen tussen 60 en 90 minuten en er is geen officieel cijfer dat we kunnen aanhalen. In de zomer rijden de bussen vaak, buiten het seizoen gaat de laatste bus rond 21:00: blijf je in oktober tot zonsondergang, controleer dan hoe laat de laatste terug gaat voordat je in de zon gaat liggen. Het volledige overzicht staat op de pagina over vervoer op Procida.
Door de lengte van het strand maakt het veel uit waar je binnenkomt: hoe verder je van de toegangen weg bent, hoe minder mensen je treft. Het is het strand waar vijf minuten lopen je elk een extra vierkante meter ruimte oplevert.
De mistral in de middag: wat je moet weten
De Ciraccio ligt open en kijkt naar het westen. Hij krijgt de hele dag zon — er is geen natuurlijke schaduw, zelfs geen klif die hem op een bepaald uur bedekt — en hij staat 's middags bloot aan de mistral. Als de wind opsteekt, waait het donkere vulkanische zand op en blijft het aan je plakken. Het is geen drama, maar het verandert de dag: de parasols buigen, het boek is niet te lezen, de kinderen hebben er genoeg van.
Hoe je er rekening mee houdt
De ochtend is het goede moment: een kalmere zee, schone lucht, zand dat blijft liggen. Steekt de wind op en heb je geen zin om ertegen te vechten, dan is de juiste zet om naar de andere kant te gaan: de Chiaia is de meest beschutte baai van het eiland en voldoet bijna altijd goed als het hier waait. Het alternatief is af te dalen naar de jachthaven van de Chiaiolella en aan een tafeltje te gaan zitten.
De goede kant ervan: met de juiste wind is dit het stuk kust waar je mensen ziet surfen. En de zonsondergang boven de open zee heeft van hieruit geen bijvoeglijke naamwoorden nodig.
Zand, water en hoeveel ruimte er is
Donker vulkanisch zand, zoals op bijna het hele eiland, dat halverwege de dag gloeiend heet wordt: slippers zijn geen aanstellerij. Het water loopt geleidelijk af en blijft geschikt voor kinderen, met de waarschuwing dat de golfslag hier bij wind sterker voelbaar is dan bij de Chiaiolella of de Chiaia.
Over de claim het langste te zijn
Twee eilandgidsen beschrijven de Ciraccio als het langste zandstrand van Procida; het lokale toeristenportaal kent dat record daarentegen toe aan de Chiaiolella. Er is geen gepubliceerde meting en de twee stranden vormen in feite één zandstrook die door de faraglioni wordt onderbroken. We vertellen je liever dat de bronnen het oneens zijn dan dat we een overtreffende trap opschrijven die we niet kunnen onderbouwen. Wat je wel als zeker mag aannemen: er is hier ruimte, en het is de juiste plek als de Chiaiolella vol is.
Vrije stukken, ingerichte stukken en ongepubliceerde prijzen
De Ciraccio wisselt vrije en ingerichte stukken af. Je kunt met een handdoek komen en niets uitgeven, of een parasol en ligbedden nemen waar die service bestaat. De prijzen worden niet gepubliceerd: voor 2026 brengt geen enkele uitbater aan de Ciraccio een prijslijst uit, niet via eigen kanalen en niet op de portalen. Je vraagt het ter plekke voordat je je installeert. Als iemand online je een precies bedrag geeft, verzint hij het.
Achter het strand zijn er minder voorzieningen dan bij de Chiaiolella: voor de lunch blijft de boulevard van de jachthaven het aanknopingspunt, met adressen als Da Girone. Het is een strand waar het loont om te komen met het water al gekocht.
Wil je dit stuk kust van de andere kant zien, dan varen de boottochten rond het eiland langs de hele westkant en stoppen ze om te zwemmen op plekken die je vanaf het land niet bereikt.
Voor wie de Ciraccio geschikt is
Ga als: je ruimte wilt, geen trappen wilt lopen, met de bus komt, 's ochtends op pad gaat, of de zonsondergang boven de open zee wilt zien zonder ver van de voorzieningen van de Chiaiolella te zijn.
Kies een ander strand als: de wind al is opgestoken, je volkomen kalm water zoekt voor een heel klein kind, of je natuurlijke schaduw wilt — die is er hier niet. In die gevallen is de Chiaia de betere keuze, mits je de ongeveer 180 treden voor lief neemt.
Wie maar één dag heeft, combineert meestal de Ciraccio en de Chiaiolella: ze liggen naast elkaar, je loopt van het ene naar het andere en vergelijkt met eigen ogen. Onze gids voor de stranden van het eiland zet alle zes de stranden naast elkaar, met hun toegangen en hun beperkingen.




