De eerste keer hoor je het voordat je het ziet. Je daalt een smalle trap af tussen de muren, je ruikt vis en frituur, dan maken de treden een bocht en opent het dorp zich in één keer: een halve cirkel van roze, gele en lichtblauwe huizen, opgestapeld over vijf of zes niveaus, met de boten op de oever ervoor getrokken. Geen auto's. Geen motorgeluid. Alleen stemmen, serviesgoed en water tegen een romp.
Marina Corricella is het oudste vissersdorp van Procida, en de haven zoals je die nu ziet stamt uit de zeventiende eeuw. Het is ook het beeld dat je voor ogen hebt als je aan het eiland denkt, en deze keer liegt de foto niet: de plek is precies zo. Wat de foto's je niet vertellen, is dat je er alleen te voet komt, via steile trappen, en dat is goed om te weten voordat je boekt.
Hoe je naar beneden gaat
Corricella heeft geen weg. Het is geen kwestie van stijl: het dorp is tegen een helling gebouwd en geen enkel voertuig komt erin. Je komt aan via vier trappen of over zee, en dat is alles.
De twee belangrijkste zijn de Gradinata del Pennino, die vanaf Via San Rocco afdaalt, en de Gradinata Scura, vanaf Via M. Scotti. De andere twee komen uit bij de twee uiteinden van de haven. De Scura is de indrukwekkendste, smal en in de schaduw tussen de muren; de Pennino is degene die bijna iedereen gebruikt. Omhoog, in de augustushitte, zijn ze allebei zwaar.
Wie slecht ter been is, een kinderwagen of een grote koffer heeft, moet dit van tevoren weten: hier zijn geen kortere routes en er is geen voertuig dat je tot aan de deur brengt. De bootdienst die het dorp met het strand van Chiaia verbindt, is het enige alternatief voor de trappen, en die is bedoeld voor het strand, niet voor de bagage. Overnacht je hier, reis dan licht: de logistiek wordt ook uitgelegd in vervoer op Procida.
Hoe het dorp in elkaar zit
Bekijk de gevels van dichtbij en je begrijpt dat niemand ze als geheel heeft ontworpen. Corricella is spontane architectuur: bogen, koepels, buitentrappen, loggia's, bouwvolumes bovenop bestaande volumes gezet wanneer er een kamer bij moest. De kleur diende ervoor dat de vissers hun eigen huis vanaf zee konden herkennen, en vanaf het land lijkt het een omgekeerd schilderspalet.
Waar je op moet letten is de vefio: het kleine overdekte balkon met een boogvormig gewelf, van Arabische invloed, dat uitkijkt over de haven. Heb je er één gezien, dan herken je ze overal, ook bij de Casale Vascello, de nederzetting rond een binnenplaats iets hoger op.
Boven de huizen, op de bergrug, ligt Santa Margherita Nuova, en nog hoger de massa van Terra Murata met de abdij van San Michele. Corricella bekijk je van bovenaf en Terra Murata van onderaf: het zijn twee helften van hetzelfde uitzicht.
Il Postino, hier
Het pleintje van het dorp heet Piazzetta Massimo Troisi, en Corricella is de belangrijkste filmlocatie van Il Postino. Er zijn geen bordjes en geen gemarkeerde routes, en dat is helemaal terecht: het dorp is gebleven zoals in de film juist omdat het geen attractie is geworden.
Als de film de reden voor je reis is, weet dan dat de beroemdste strandscène niet hier is opgenomen maar op het strand van Pozzo Vecchio, aan de andere kant van het eiland, dat nu bekendstaat als het Postino-strand. De volledige kaart van de locaties staat op de pagina over de plekken van Il Postino op Procida.
Eten aan de kade
De restaurants staan op een rij aan de kade, met de tafels op een paar meter van het water: La Lampara, Caracalé, Il Pescatore en Fuego. De ligging zit in de prijs, en dat mag eerlijk gezegd worden: je betaalt ook voor de tafel aan het water. In ruil daarvoor komt de vis van de boten die je voor je ziet.
Bestel eenvoudig. De vis van de dag, de spaghetti ai ricci als ze die hebben, en de insalata di limoni gemaakt met de limone di Procida, die hier groot is, met een dikke, zoete schil. Reserveer 's avonds: de tafels op de eerste rij gaan snel, en in augustus zeer snel. De overige keuzes op het eiland staan in de restaurantgids.
Overnachten in Corricella
Hier overnachten is de mooiste en de lastigste keuze op het eiland, en die twee heffen elkaar niet op. Wakker worden met de vissers onder je raam is het gesjouw waard; de trappen met een koffer zijn dat niet, als je een gevoelige knie hebt. Hotel La Corricella is het vertrouwde adres aan de haven.
Vraag altijd twee dingen voordat je boekt: hoeveel treden de kamer scheiden van de dichtstbijzijnde weg die een voertuig kan gebruiken, en of de accommodatie vervoer voor de bagage regelt. De antwoorden verschillen sterk van huis tot huis. De vergelijking tussen de dorpjes staat in waar overnachten op Procida.
Wanneer komen
Het licht valt vanuit het oosten op de gevels, dus vroeg in de ochtend is het dorp verlicht en leeg: dat is het uur voor fotografie, met de boten stil en de vissers die de netten sorteren. 's Middags draait de zon en komt de waterkant in de schaduw, maar de kleur wordt warmer en de tafels lopen vol.
Het slechtste moment is midden op de middag in augustus, wanneer de dagjesgroepen allemaal tegelijk de trappen afkomen. Als je de maand kunt kiezen, kijk dan naar mei of september. En wil je het uitzicht dat je op elke ansichtkaart ziet — het hele dorp, recht van voren — dan moet je hoog klimmen of een boot nemen: vanaf de kade bestaat die foto niet.











