Vóór 10:00, of na 17:00
De klim heeft geen schaduw en het belvedere geeft in het ochtendlicht veel meer. Midden op een zomerdag is deze route een uithoudingsproef.

Dit is de route die Procida beter uitlegt dan welke andere ook. Je begint bij de haven, klimt naar het hoogste punt van het eiland — 91 meter boven zeeniveau, volgens lokale bronnen, wat je een idee geeft van hoe laag Procida is — en daalt aan de andere kant af naar een vissersdorp waar geen auto's komen. Daartussen liggen een abdij met duizend jaar monastieke geschiedenis, een voormalige Bourbonse gevangenis die in 1988 sloot, twee zestiende-eeuwse poorten en een binnenhof dat al vierhonderd jaar bewoond wordt.
Een woord over de afstand: geen enkele bron publiceert de exacte lengte van deze route. Wat wel gedocumenteerd is, zijn de tijden: vanaf Marina Grande klim je in ongeveer tien minuten naar Terra Murata en daal je in nog eens zoveel af naar de Corricella. De twee kilometer die we noemen is onze eigen schatting op basis van die tijden, geen officieel cijfer. De totale tijd hangt daarentegen bijna helemaal af van hoe lang je stilstaat.
Eén aanbeveling voordat je vertrekt: de klim is steil en in de hitte zwaar. Hij is niet geschikt voor rolstoelen en ook niet voor kinderwagens. Werken je benen niet mee, dan lost de buslijn naar de twee hoger gelegen dorpjes alles op en kun je de route toch doen, bergaf.
Je begint bij het eerste gebouw dat je ziet als je over zee aankomt. In 1616 vroegen de reders van de Pio Monte dei Marinai de onderkoning, de hertog van Osuna, om een kapel gewijd aan Santa Maria della Pietà: die werd in 1619 voltooid en daarna twee keer vergroot, de laatste keer rond 1760, toen de oorspronkelijke kapel in de sacristie opging. Binnen vind je één schip met een tongewelf, twee doeken uit 1722 van Antonio Fumo en een houten preekstoel uit 1744-45 van de meubelmaker Agostino Fucito. De toegang is gratis. De opgegeven openingstijden, 9:00-20:00, komen niet uit een parochiebron: beschouw ze als indicatief en ga niet naar binnen tijdens de diensten.
Tip: Het eindpunt van de bussen ligt er recht tegenover. Denk je erover met de bus terug te komen, kijk dan nu even waar ze vertrekken.
Klimmend naar de akropolis kom je bij de eerste nederzetting die buiten de muren werd gebouwd: een versterkte nederzetting rond een binnenhof uit de zeventiende eeuw, gebouwd toen de bevolking uit Terra Murata naar beneden begon te komen omdat de invallen van de Saracenen afnamen. De opzet is nog steeds defensief: gekleurde huizen dicht tegen elkaar om een vijand de doorgang te versperren, smalle steegjes, alles georganiseerd rond een grote centrale binnenplaats. Hier zie je voor het eerst de vefio, het kleine overdekte balkon met een boogvormig gewelf van Arabische invloed dat je in de Corricella terugvindt. Er zijn twee ingangen, een aan Via Principessa Margherita en een aan Via Salita Castello.
Tip: Het is geen monument: het is een binnenhof waar mensen wonen. Mogelijk zijn niet beide poorten open, en als ze dat zijn, ga je stil naar binnen en fotografeer je niet in de huizen.
Het laatste stuk van de klim is het steilst en heeft geen schaduw. Terra Murata is een versterkte akropolis: een leen van de familie d’Avalos vanaf 1529, met een verdedigingssysteem van muren en torens dat wordt toegeschreven aan kardinaal Innico d’Avalos d’Aragona. Van de historische poorten zijn de Porta di Ferro en de Porta di Mezz’Omo over, en eronderdoor gaan is het moment waarop je begrijpt dat je iets omslotens binnengaat, geen schilderachtige wijk. Boven zijn er geen openingstijden en hoef je niets te betalen: het is openbare ruimte in de open lucht.
Tip: Doe dit stuk in de hitte vóór 10:00 of na 17:00. Langs de klim zijn geen drinkwaterkranen: neem je water van beneden mee.
Gebouwd in de zestiende eeuw door de familie d’Avalos, die het eiland tot in de achttiende eeuw bestuurde, naar een ontwerp van de architecten Cavagna en Tortelli. De Bourbons maakten er eerst een koninklijke militaire school van en daarna een gevangenis: in gebruik als strafinrichting vanaf 1830, definitief gesloten in 1988. Het is geen enkel gebouw maar een complex — paleis, binnenplaats, wachtkazerne, vleugel met eenpersoonscellen, veteranenverblijven, ziekenzaal, huis van de directeur en landbouwgrond. Binnen zijn nog verroeste ijzeren bedden, persoonlijke bezittingen van gevangenen en een operatiekamer over. Sinds juni 2025 is er de permanente tentoonstelling “Non ho aspettato altro che il giorno pieno”. Honderdveertig jaar gevangenis hebben een tastbaar spoor achtergelaten: bijna elke Procidaanse familie bewaart een voorwerp dat hier binnen is gemaakt.
Tip: Alleen te bezoeken MET een gids en ALLEEN met een reservering, minstens twee dagen vooraf, minimaal twee en maximaal twintig personen, ongeveer een uur. De toegang kost 13.00 EUR. Wat de openingstijden betreft, geven drie bronnen drie verschillende kalenders: controleer het voordat je naar boven klimt, anders loop je het risico dat het gesloten is.
Dit is het punt vanwaar je alles ziet: de Corricella beneden, de baai ervoor, Ischia aan de ene kant en het vasteland aan de andere. Het toeristische portaal van het eiland meldt dat de twee langeafstandskanonnen die hier staan uit de Napolitaanse Republiek van 1799 stammen; dat is één enkele bron, dus we geven het je zoals we het aantreffen, met bronvermelding. Niet ver hiervandaan ligt het permanente museum met de Misteri, de processiewagens van de Procidaanse Goede Week.
Tip: Het is de juiste plek voor de foto van de Corricella van bovenaf, maar het goede licht is vroeg in de ochtend. Midden op de dag ligt het dorp beneden in tegenlicht.
De monastieke aanwezigheid hier is gedocumenteerd vanaf 1026: 2026 is het Jaar van het Millennium. Het gebouw dat je ziet is echter zestiende-eeuws. Binnen staat een balgorgel van gesneden en verguld hout uit 1770, het werk van Domenico Antonio Rossi, en een beeld van San Michele dat in 1811 werd geschonken. De toegang is gratis, met desgewenst een gift aan de parochie, en de uitleg tijdens de rondleiding wordt gratis verzorgd door de Associazione culturale Millennium. De officiële openingstijden 2026 voor de rondleidingen zijn: maandag 10:00-13:00; dinsdag tot en met vrijdag 10:00-13:00 en 16:00-18:00; zaterdag 10:00-13:00; zondag 11:00-13:00. De mis op zon- en feestdagen is om 09:30 en tijdens de liturgie zijn er geen bezoeken. De openstelling loopt van de Goede Week tot Allerheiligen.
Tip: De ondergrondse ruimtes, met de achttiende-eeuwse kerststal en de bibliotheek, zijn momenteel NIET open voor bezoekers: dat vermeldt de officiële site, ook al maken veel gidsen er nog reclame voor. En in het Jaar van het Millennium kan de kalender zonder aankondiging veranderen: controleer het de dag ervoor opnieuw.
Een kerk en voormalig dominicanenklooster op de bergrug tussen Terra Murata en de Corricella. De dominicanen kwamen hier vanaf de tweede helft van de zestiende eeuw naartoe en verlieten Santa Margherita Vecchia bij de Chiaiolella om aan de invallen van de Saracenen te ontkomen. In de winter van 1956 kreeg het complex te maken met ernstige structurele instortingen; de restauratie van de kerk werd in september 2012 voltooid, die van het klooster is nog gaande. Op de lagere niveaus is er een opmerkelijk systeem van cisternes voor het opvangen van regenwater. Tegenwoordig huisvest het gebouw tentoonstellingen, en vanaf de terrassen heb je een van de meest klassieke uitzichten op de Corricella.
Tip: We beloven niet dat je binnenkomt. De opgegeven openingstijden (maandag tot en met vrijdag 10:00-19:00, gesloten op zaterdag en zondag) hangen af van de lopende tentoonstelling en moeten ter plekke worden gecontroleerd; de ticketprijs lijkt niet gepubliceerd te zijn.
Vanaf hier ga je naar beneden, en de afdaling hoort net zo goed bij de route als de kerken. De Corricella is alleen bereikbaar via vier trappen: de Gradinata del Pennino, die bij via San Rocco begint, de Gradinata Scura, die afdaalt vanaf via M. Scotti, en twee die vanaf de tegenovergestelde uiteinden van de haven omhoogklimmen. Het zijn smalle, onregelmatige treden, tussen de huizen door. Het dorp heeft helemaal geen toegangsweg, en dat is geen schilderachtig detail: wie met bagage of beperkte mobiliteit aankomt, heeft een echt probleem dat hij van tevoren moet oplossen, niet ter plekke.
Tip: Dichte schoenen met een zool die grip heeft. Naar beneden zijn deze treden verraderlijker dan naar boven, vooral als het erop heeft geregend.
Het oudste vissersdorp van het eiland: de haven zoals je die nu ziet, stamt uit de 17e eeuw. De architectuur is spontaan — bogen, koepels, buitentrappen, loggia's, gevels in alle kleuren — en het detail om naar te zoeken is opnieuw de vefio. Het pleintje is vernoemd naar Massimo Troisi: een groot deel van “Il Postino” werd hier gefilmd. Aan de kade liggen de restaurants van het dorp, en hier vertrekt ook de bootdienst naar de Spiaggia della Chiaia, waarmee je de trap ervan vermijdt.
Tip: Het is de juiste plek om te stoppen, vis te eten en de dag af te sluiten. Moet je weer naar boven, reken dan op dezelfde treden in omgekeerde richting, met al vermoeide benen.
Deze route voert langs drie plekken met verschillende toegangsregels, en twee van de drie kunnen je tijd kosten als je ze niet eerst controleert.
De rest — de poorten, het belvedere, de Casale Vascello, de Corricella — is openbare ruimte, altijd open en gratis.
Van Marina Grande naar Terra Murata duurt ongeveer tien minuten, en het is een doorlopende, steile klim, zonder schaduw op het laatste stuk. Bij dertig graden is het zwaar werk. Met een rolstoel is hij niet begaanbaar en met een kinderwagen wordt het een zinloze oefening.
Er is een EAV-buslijn die de haven met de twee hoger gelegen dorpjes verbindt, en die gebruiken om naar boven te gaan is een verstandige keuze: je bezoekt Terra Murata met frisse benen en loopt alleen de afdaling naar de Corricella, het mooiste deel.
Over het lijnnummer zijn de bronnen het echter niet eens: de vervoersgegevens noemen de C2 als lijn haven–Terra Murata–Corricella, terwijl een toeristische bron de lijnen C1 en L1 noemt voor Terra Murata. Vraag het bij het eindpunt, dat tegenover de kerk Santa Maria della Pietà ligt: het is de enige manier om je niet te vergissen. Het ticket kost 1.20 EUR aan land en 1.40 EUR aan boord; we publiceren niet hoe lang het geldig is, want de ene bron zegt 60 minuten en de andere 90.
De route eindigt in de Corricella, helemaal beneden en aan zee. Drie manieren om terug te gaan:
Doe je Procida in één dag, dan vult deze route plus een lunch in de Corricella de uren tussen de ene veerboot en de volgende zonder haast: het volledige overzicht staat in de dagroute op Procida. Heb je daarentegen twee dagen, bewaar de zee dan voor de tweede en kom hier eerst vroeg in de ochtend rustig naartoe.
Notitieboek van de verslaggever
De klim heeft geen schaduw en het belvedere geeft in het ochtendlicht veel meer. Midden op een zomerdag is deze route een uithoudingsproef.
Alleen rondleidingen, minimaal twee en maximaal twintig personen, 13.00 EUR. Zonder reservering kom je niet binnen, en verschijnen in de hoop op een vrije plek werkt niet.
Vier trappen, ongelijke steen, geen drinkwaterkraan onderweg. Slippers hebben hier geen zin, niet omhoog en niet omlaag.
Het is een bewoond woonhof, geen monument. Je gaat stil naar binnen, als het hek open is, en je fotografeert de huizen niet van binnenuit.
Drie à vier uur inclusief de bezoeken. Het lopen alleen is veel minder: vanaf Marina Grande klim je in ongeveer tien minuten naar Terra Murata en daal je in nog eens zoveel af naar de Corricella. Het zijn de stops die de tijd bepalen.
Nee. De klim naar Terra Murata is steil en de Corricella is alleen via trappen bereikbaar: het dorp is volledig autovrij en heeft geen toegangsweg. Er zijn geen toegankelijke alternatieve routes.
Nee: de officiële site vermeldt dat de ondergrondse ruimtes momenteel niet open zijn voor bezoekers, ook al blijven veel gidsen ze aanbieden. Boven kun je de kerk tijdens de gepubliceerde openingstijden gratis bezoeken.
13.00 EUR per persoon, gratis onder de zes jaar. Het bezoek is alleen met rondleiding en met een reservering minstens twee dagen vooraf, minimaal twee en maximaal twintig deelnemers, en duurt ongeveer een uur.
We vermelden ze niet, omdat drie bronnen drie verschillende kalenders geven en geen ervan officieel is. Controleer het door te schrijven naar de organisatoren van de bezoeken voordat je naar boven klimt: het gesloten aantreffen na de klim is de slechtste manier om een ochtend te eindigen.
Ja, een EAV-lijn verbindt de haven met de twee hoger gelegen dorpjes. De vervoersgegevens noemen de C2, terwijl een toeristische bron in plaats daarvan de C1 en L1 noemt: vraag het bij het eindpunt in Marina Grande. Ticket 1.20 EUR aan land, 1.40 EUR aan boord.
Ja, en in de hitte is dat de moeite waard: je gaat met de bus naar de hoger gelegen dorpjes en loopt alleen de afdaling naar de Corricella en dan verder naar de haven.