Eerst het belangrijkste wat je moet weten: La Conchiglia ligt beneden, op het zand van het strand van Chiaia, en om er te komen daal je 170 treden af. Het adres is Via Pizzaco 10, maar dat is het punt waar je de weg verlaat en aan de trap begint. Het is geen logistiek detail: het is het gegeven dat bepaalt of deze plek iets voor jou is. Naar beneden is het tien minuten; naar boven, na de lunch, in de julizon, is het een ander verhaal. Er is een alternatief over zee, daar kom ik zo op. Wie er komt, eet de verse pasta die nog maar weinigen op het eiland maken, voor ongeveer 40 EUR per persoon.
De 170 treden, en het alternatief over zee
De trap begint aan de Via Pizzaco, op de rug die afloopt van de landtong Punta Pizzaco, en eindigt op het zand. Het zijn 170 treden, onbeschut, zonder doorlopende leuning en met enkele oneffen stukken. Op weg naar beneden is het uitzicht prachtig en denk je er niet aan. Op weg naar boven met een volle maag, in de hitte, denk je er des te meer aan: reken op twintig minuten en een pauze.
Wie het niet ziet zitten, heeft een uitweg: je kunt ook over zee aankomen, en het restaurant regelt bootvervoer vanuit Corricella. Wees daar bij het reserveren wel expliciet over: vraag of de dienst die dag vaart, hoe laat de boot komt, wat het kost en bij welke zeegang hij niet vaart. Het is een dienst die van de omstandigheden afhangt, geen veerboot met dienstregeling, en na het diner op het strand staan zonder de lift die je verwachtte, betekent 170 treden in het donker.
De verstandige regel: daal te voet af bij daglicht en boek de terugweg per boot. Of, als de boot niet vaart, reserveer de lunch en niet het diner, zodat je de klim fris doet en niet om middernacht. Met kinderwagens, rolstoelen of loopproblemen is toegang te voet volledig uitgesloten.
Wat je eet
De reden om af te dalen is de verse pasta. De stracci met mosselen en broccoli zijn het gerecht dat me het best is bijgebleven: onregelmatige, met de hand getrokken pasta, één schelpdier en één groente, niets anders om je achter te verschuilen. De caramelle, pakketjes in de vorm van een snoeppapiertje met ricotta en garnalen in een witte mosselsaus, gaan dezelfde kant op, met een saus van opgeklopt mosselvocht, geen room. De inktvis gevuld met ricotta in tomaat is het hoofdgerecht om te bestellen als je niet kunt kiezen.
Dan is er de frittura di paranza, het gemengde gefrituurde visje, de maatstaf voor elke viskeuken: kleine vis, droog, zonder het vet dat je tot 's avonds bijblijft. Hier doen ze het goed, en het is het gerecht dat bewoners noemen als ze zeggen – en dat zeggen ze vaak – dat dit de plek is waar je het best eet op het eiland.
Verwacht voor de limone pane geen aparte rubriek. Ben je op zoek naar de insalata di limoni, dan zit je goed in Chiaiolella; hier is de keuken zeemanskost en verse pasta.
Wanneer het open is
Het seizoen is geverifieerd en moet duidelijk worden vermeld: van Pasen tot november. In de winter is het er niet, en dat is logisch – een restaurant op het zand, bereikbaar via een trap of per boot, werkt niet bij zware zee. De openingstijden zijn 12:00–16:00 en 19:00–23:00.
Het lange lunchvenster is de echte kracht: je kunt om 14:00 aankomen, zonder haast eten en op het strand blijven. Heb je een dag op de Chiaia gepland, dan past het vanzelf: 's ochtends op het strand, late lunch, 's middags in de schaduw en weer naar boven als de zon zakt. De overige stranden van het eiland staan in de gids voor de stranden van Procida.
Op deze pagina vind je geen score van reizigers. Niet omdat die laag is, maar omdat ik hem niet heb kunnen verifiëren, en ik laat het veld liever leeg dan een getal te vermelden dat ik niet heb gecontroleerd.
Waar je werkelijk bent
Over dit adres bestaat een terugkerende verwarring die het waard is op te helderen. La Conchiglia – "da Tonino" voor de Procidanen – wordt vaak in verband gebracht met Corricella, omdat de boot daarvandaan komt en omdat het dezelfde rug is. Maar het restaurant ligt niet aan de kade van het dorp: het ligt aan de andere kant van de landtong, op het zand van de Chiaia, wat een ander strand en een ander logistiek probleem is.
Je merkt het verschil aan tafel. Op de kade van Corricella eet je midden in een dorp, met de afgemeerde boten en voorbijlopende mensen; hier eet je op een strand, met het geluid van het water en verder niets om je heen. Bij zonsondergang, als de parasols zijn ingeklapt en alleen de tafels overblijven, is het de rustigste plek van het eiland. Het is ook de moeilijkste om te verlaten, en die twee dingen zijn hetzelfde.
Wat je uitgeeft
Ongeveer 40 EUR per persoon: het bedrag komt uit een recensie van Luciano Pignataro en is een van de weinige die voor het eiland zijn gepubliceerd. Voor zelfgemaakte verse pasta en een frituur op een plek waar elke krat groente via dezelfde trap naar beneden komt als jij, is het niet duur. De logistiek heeft hier echt een prijs.
Hetzelfde bedrag is geverifieerd voor Caracalé in Corricella; Da Girone in Chiaiolella zit tussen 20 en 40 EUR. Zoals overal is de vangst van de dag per gewicht een post apart: kiloprijs en formaat van de vis, gevraagd voordat je bestelt.
Het oordeel
Het is de plek die ik zou aanraden voor één enkele lunch op Procida, als het er maar één mocht zijn. Maar met de waarschuwing vetgedrukt: 170 treden naar beneden en 170 weer naar boven, of een boot die je moet afspreken. Wie dat van tevoren weet, gaat goed voorbereid naar beneden en beleeft een van de beste dagen op het eiland. Wie het ter plekke ontdekt, op slippers, in de augustushitte, onthoudt het om de verkeerde reden.
Is de trap geen optie, dan liggen de vlakke alternatieven in Marina Grande: La Medusa en Re Ferdinando bereik je vanaf de haven zonder treden. De volledige vergelijking staat in de restaurantgids.



