Je komt de loopplank af en je bent al in het stadje. Er is geen voorplein, er is geen filter: de kade houdt op en Via Roma begint, met de huizen dicht tegen elkaar aan, het geel naast het roze naast het zeegroen. Achter je hoor je nog de motor van de draagvleugelboot. Voor je staan de taxi's, de driewielige microtaxi's, de bussen met draaiende motor en iemand die je een boottocht aanbiedt. De eerste minuut op Procida is lawaaierig. Het is ook het enige moment waarop het eiland druk lijkt.
Marina Grande — Procidanen noemen het ook Sent’Co — is de werkhaven en de langste bewoonde waterkant van het eiland. Hier meren veerboten en draagvleugelboten aan, hier begint elke buslijn, hier staat de kerk die je als eerste ziet als je vanaf zee aankomt. Het is niet het Procida van de foto's: dat is Corricella, achter de heuvel. Marina Grande is het deel dat werkt.
Aankomst
Veerboten en draagvleugelboten gebruiken dezelfde kade, op een paar meter van elkaar. Dat maakt alles eenvoudiger: als je van gedachten verandert over de terugreistijd, is de kassa twee stappen van waar je aankwam. De dienstregelingen en de maatschappijen staan in de gids voor de veerboten naar Procida, en het is de moeite waard die te lezen voordat je de laatste afvaart van de avond boekt.
De eerste beslissing is de bagage. Als je in Corricella of Terra Murata overnacht, is een koffer op wieltjes een serieus probleem: je draagt hem uiteindelijk in je hand over steile treden. Als je hier of in de Chiaiolella overnacht, is dat niet zo. Op de kade beslissen, voordat je vertrekt, scheelt je een half uur zweten.
De tweede is tijd. Wie voor een dag vanuit Napels overkomt, blijft hier vaak twintig minuten te lang hangen, voor een koffie en twee foto's. Heb je maar een paar uur, neem dan de bus of ga meteen lopen: de haven zie je op de terugweg toch weer, in beter licht.
Via Roma
Via Roma loopt langs het water en is de straat waar bijna de hele havenkade zich concentreert: vertrouwde bars, kassa's, minimarkten, verhuur van scooters en boten, winkels met citroenen en keramiek. De rijbaan is smal en de driewielige Ape's komen erdoor: loop achter elkaar en houd de kinderen aan de zeekant.
Het is ook de beste plek om de schaal van het eiland te begrijpen. Van het ene eind van de kade naar het andere is een paar minuten lopen, en in die minuten heb je de vissershaven, de kerk, het eindpunt en het begin van de klimmen landinwaarts gezien. Procida is echt klein: hier merk je dat meteen.
De vertrouwde bars van het eiland liggen aan deze kade, en het is een van de weinige dingen die Procida 's ochtends vroeg beter doet dan bij zonsondergang: de adressen staan in onze lijst van bars, samen met de banketbakkerijen waar je de lingua di Procida vindt.
De zeemanskerk
Aan het havenplein staat Santa Maria della Pietà, het eerste gebouw dat je onderscheidt als je over zee aankomt, met zijn barokke klokkentoren en zijn klok met vier wijzerplaten. De kapel ontstond op verzoek van de reders van de Pio Monte dei Marinai: zij vroegen de onderkoning er in 1616 om en hij werd in 1619 voltooid. Daarna vergrootten ze hem twee keer.
Binnen zijn er twee doeken uit 1722 van Antonio Fumo, een houten preekstoel uit 1744-45 en het hoofdaltaar van rond 1766. De toegang is gratis. De gangbare openingstijden zeggen 9:00-20:00, maar die komen niet van de parochie: tijdens de diensten is bezoek niet mogelijk, en je kunt beter even binnenkijken als je toevallig langsloopt dan het te plannen.
De twee stranden bij de haven
Ten westen van de kade, aan Via Roma, ligt de Silurenza, ook wel delle Grotte genoemd: klein, uiterst handig, met een uitgeruste strandclub en een bar-restaurant. Het is het strand voor wie twee uur heeft vóór de draagvleugelboot of een kind dat niet wil lopen. Een rots die de cannone heet, wordt gebruikt om vanaf te duiken. De prijzen van de strandclub worden niet gepubliceerd: vraag ernaar ter plekke.
Aan het andere uiteinde, waar Via Roma ophoudt, ligt het strand van de Lingua, en hier moeten we eerlijk zijn: het is piepklein, zonder voorzieningen, zonder schaduw en naast een werkhaven. Het is geen stranddag. Je gaat erheen voor het roze licht bij zonsondergang richting Monte di Procida en voor de bijzondere bodem: de bronnen beschrijven het als het enige kiezelstrand van het eiland, andere spreken van zeer grof zand — ze zijn het niet eens. De zeebodem loopt snel af, dus let op met kleine kinderen. Vanaf hier steek je over naar de spiaggia dell’Asino, het strand dat voorkomt in L’isola di Arturo van Elsa Morante.
Zoek je een echte stranddag, neem dan de bus en ga naar het westen: de eerlijke vergelijking tussen alle stranden staat in de gids voor de stranden van Procida.
Van hieruit verder
Het eindpunt van de bussen ligt aan de haven, en dat is de echte reden dat Marina Grande telt. Hier vertrekken de lijnen die naar Terra Murata klimmen en die naar de Chiaiolella afdalen. De haltes zijn schaars en de bussen raken vol: in augustus is opstappen bij het eindpunt in plaats van bij een tussenhalte de enige manier om te zitten.
Te voet kun je toch bijna alles doen, maar met hoogteverschil: het eiland is een heuvel. Voor de scooters, de microtaxi's, de dienstregelingen en de echte kosten is de pagina om te lezen vervoer op Procida. Wie maar één dag komt, vindt het plan al klaar in de dagroute.
Waar eten, waar overnachten
Overnachten bij de haven heeft een praktisch voordeel dat geen ander dorp biedt: je komt aan en je bent in je kamer, zonder trappen en zonder transfers. Het heeft een even reëel nadeel: de havenkade begint vroeg en maakt lawaai. Als je licht slaapt, vraag dan om een kamer die niet op de kade uitkijkt. De vergelijking tussen de wijken staat in waar overnachten op Procida.
Om te eten ligt de meest Procidaanse keuze niet aan de haven maar tien minuten trappen verderop, aan de kade van de Corricella, waar de tafels aan het water staan: La Lampara is het klassieke referentiepunt. Voor de havenkade en de rest van het eiland staat de doordachte lijst in de gids voor de restaurants van Procida. Bestel in elk geval de vis en vraag of er coniglio alla procidana is: die staat niet altijd op de kaart.














