La Medusa ligt aan de Via Roma, aan de haven van Marina Grande, en ging open in 1954: het is een van de eerste restaurants van het eiland, een van die zaken die ontstonden toen de veerboten familieleden brachten en geen toeristen. De kaart volgt de markt van de dag, wat wil zeggen dat hij verandert met wat er die ochtend binnenkwam. Er is één gerecht dat het de moeite waard maakt om binnen te gaan, en dat zeg ik meteen, want het is de reden voor deze pagina: de pasta alla pescatora povera. En er is een eerlijke opmerking te maken over de porties, die verderop volgt.
De pescatora povera, het paradepaardje
De pescatora die je kent, is die met schaaldieren, venusschelpen en tomaat: een restaurantgerecht, gemaakt om indruk te maken. De pescatora povera – hier noemen ze het ook de pescatora van de vissers zelf – is precies het tegenovergestelde: ansjovis, gefrituurde friggitelli-pepers en pecorino. Geen schaaldieren, geen tomaat. Het is wat gegeten werd door de mensen die de goede vis verkochten en de vette vis voor zichzelf hielden.
Het werkt om een precieze technische reden: de ansjovis lost op in de saus en zout het gerecht vanzelf, de gefrituurde friggitello brengt zoetheid en een licht bittere basis, de pecorino rondt het af met vet en zout. Het is een visgerecht zonder zee, en je vindt het nergens anders zo. Bestel je hier één ding, bestel dan dit.
De rest van de kaart volgt de traditie van de baai. De spaghetti ai ricci is er, met de gebruikelijke waarschuwing: het oogsten van zee-egels is gebonden aan limieten voor duurzame visserij, dus de beschikbaarheid is niet gegarandeerd en moet je navragen. De cicale di mare, bidsprinkhaankreeftjes, zijn als ze er zijn het beste wat de vistoonbank van de baai in het voorjaar te bieden heeft.
Porties en prijzen: de valse noot
Hier moet ik eerlijk zijn, want het is de opmerking die het vaakst terugkomt bij mensen die hier eten: de porties zijn klein voor wat je betaalt. Het is geen kwestie van kwaliteit – de beoordeling van reizigers is 4.1 uit 5 op basis van ongeveer 530 reviews, met een Travellers' Choice 2025-onderscheiding – maar van de verhouding tussen bord en rekening. Wie hongerig aankomt na een dag rondtrekken over het eiland, gaat meestal ontevreden weg.
De tegenmaatregel is eenvoudig: bestel zoals men vroeger bestelde, dus één gang meer en niet één minder. Een gedeeld voorgerecht, een eerste gang per persoon en een bijgerecht houden beter stand dan een magere eerste en tweede gang. Er bestaat geen gepubliceerde gemiddelde prijs voor dit adres, dus ik verzin er geen voor je: we zitten in het middensegment, zoals bijna alle restaurants van het eiland. De enige geverifieerde bedragen op Procida zijn die van Caracalé en La Conchiglia, ongeveer 40 EUR per persoon, en van Da Girone, tussen 20 en 40 EUR.
Ook hier geldt de regel over de vangst per gewicht: voordat hij naar de keuken gaat, kiloprijs en formaat van de vis. Bij een hele vis is het de post die de rekening meer beïnvloedt dan welke andere ook.
Waar het ligt en wanneer je gaat
Via Roma 116 ligt aan de haven, een paar minuten lopen van waar de veerboten aanmeren: geen klim, geen trap, een zeldzaam gemak op een verticaal eiland. Het is het juiste adres als je de veerboot terug moet halen en de aansluiting niet op het spel wilt zetten door vanuit Corricella naar boven te klimmen. De openingstijden op deze pagina blijven leeg omdat ik ze niet heb kunnen verifiëren: bel +39 081 896 7481 en vraag het, vooral buiten het seizoen.
De seizoensgebondenheid is, zoals bij de meeste zaken op het eiland, niet betrouwbaar gedocumenteerd. In het algemeen kan worden gezegd dat Procida in de winter grotendeels dichtgaat: tussen november en maart stopt een flink aantal keukens of gaat minder dagen open, en Marina Grande blijft het gebied met de meeste open zaken omdat de Procidanen er wonen. Voordat je door het stadje loopt: even bellen.
Vraag je je af in welke maand je moet komen, dan zet de pagina over wanneer je Procida bezoekt de zee, de drukte en de openingen op een rij.
Een kaart die elke dag verandert
"Hij volgt de markt van de dag" is een formule die veel restaurants gebruiken en weinig waarmaken. Hier betekent het dat de geschreven kaart minder telt dan wat ze je aan tafel vertellen: vraag wat er die ochtend binnenkwam en bestel dat. Het is de enige verstandige manier om vis te eten op een eiland waar de vangst afhangt van de wind van de nacht ervoor, en het behoedt je voor het gerecht dat uit gewoonte op de kaart blijft staan.
Het heeft een praktisch gevolg: heb je een bepaald gerecht in gedachten, dan loop je het risico het niet te vinden. De cicale di mare bijvoorbeeld zijn een kwestie van seizoen en geluk, geen vaste post. Hetzelfde geldt voor de zee-egel. Wie aankomt met een boodschappenlijstje in zijn hoofd, gaat teleurgesteld weg; wie vertrouwt op wat er is, eet beter.
Het is ook een goede plek om het verschil te begrijpen tussen de keuken van dit eiland en die van de limone pane, de andere helft van de Procidaanse gastronomie, die vooral voortleeft in de huizen, in de banketbakkerijen en op twee of drie kaarten in Chiaiolella. Aan de haven eet je vis uit de baai; de citroen kom je tegen bij het ontbijt, niet bij het diner.
Het oordeel
Ik ga voor de pescatora povera en voor de geschiedenis: zeventig jaar aan dezelfde haven is serieus, en een keuken die de markt van de dag volgt, is de enige eerlijke manier om vis te doen. Ik ga in de wetenschap dat de porties niet royaal zijn en bestel daarnaar. Met die verwachting bijgesteld is het een prima diner.
Ben je op zoek naar het uitzicht, dan is dit echter niet de juiste pagina: daarvoor ga je naar La Lampara boven Corricella of naar het pleintje bij Assafà. Heb je na drie dagen genoeg van vis, dan is er op een paar stappen Re Ferdinando, dat ook een steakhouse is. Het volledige beeld staat in de gids voor de restaurants van Procida.



