Marta schrijft de culinaire helft van de site: de gerechten, de restaurants, de bars en de gids over wat te eten op Procida. Ze heeft een eenvoudige stelling en herhaalt die: de vis van het eiland is even goed als overal elders in de golf, terwijl de limone pane — waarvan het zoete witte vlies wordt gegeten in plaats van weggegooid — alleen hier bestaat. Alles wat ze schrijft, vertrekt daarvandaan.
Haar pagina's bevatten weinig getallen, en elk ervan is herleidbaar. Ze gebruikt openbare beoordelingen met vermelding van de bron en de datum waarop ze die heeft gelezen, en ze zet een prijsklasse niet om in euro's als er geen bedrag in euro's is gepubliceerd: als een gemiddelde rekening niet geverifieerd is, zegt de pagina je de menukaart bij de deur te lezen. Geen enkel restaurant op Procida heeft een Michelinster, en als iemand iets anders suggereert, zegt ze dat in duidelijke woorden.
Die eerlijkheid kost haar extra telefoontjes. Ze wijst erop dat spaghetti met zee-egel op de menukaarten blijft staan, ook als het ingrediënt niet verkrijgbaar is, omdat de vangst aan banden is gelegd; ze raadt aan de lingua staand aan de toonbank te nemen waar de bediening aan tafel kritiek krijgt; en van november tot maart controleert ze wie werkelijk opengaat, aangezien de helft van de keukens sluit of zich beperkt tot de weekenden. Ze bezoekt de adressen minstens eens per seizoen opnieuw en herschrijft een beschrijving als het menu verandert, niet als de mode verandert.