Marta pisze kulinarną połowę serwisu: dania, restauracje, bary i przewodnik co zjeść na Procidzie. Ma prostą tezę i ją powtarza: ryby z wyspy są tak samo dobre jak gdziekolwiek indziej w zatoce, natomiast limone pane — którego słodką białą warstwę się je, zamiast ją wyrzucać — istnieje tylko tutaj. Wszystko, co pisze, wychodzi od tego.
Jej strony zawierają niewiele liczb, a każdą można prześledzić. Korzysta z publicznych ocen, podając źródło i datę, w której je odczytała, i nie przelicza przedziału cenowego na euro, gdy żadna kwota w euro nie została opublikowana: jeśli średni rachunek nie jest zweryfikowany, strona radzi przeczytać menu wywieszone przy wejściu. Żadna restauracja na Procidzie nie ma gwiazdki Michelin, a gdy ktoś sugeruje inaczej, mówi to wprost.
Ta uczciwość kosztuje ją dodatkowe telefony. Zwraca uwagę, że spaghetti z jeżowcami pozostaje w menu nawet wtedy, gdy składnik jest niedostępny, bo jego pozyskiwanie jest ograniczone; radzi jeść lingua na stojąco przy ladzie tam, gdzie obsługa przy stolikach jest krytykowana; a od listopada do marca sprawdza, kto faktycznie jest otwarty, skoro połowa kuchni się zamyka lub działa tylko w weekendy. Odwiedza adresy ponownie co najmniej raz w sezonie i przepisuje wpis, gdy zmienia się menu, a nie moda.