Jeśli na Procidzie istnieje oficjalne śniadanie, to jada się je właśnie tutaj. Bar Dal Cavaliere to historyczny bar i cukiernia wyspy, na nabrzeżu portowym w Marina Grande, a w niedzielny poranek lada jest rytuałem: wchodzisz, bierzesz lingua, ciastko w kształcie języka, i wychodzisz zjeść je, patrząc na promy. To nie jest miejsce dla turystów, które dostosowało się do mieszkańców Procidy; jest dokładnie odwrotnie.
Co wziąć przy ladzie
Lingue di bue, czyli wole języki, to specjalność, z której lokal jest znany: podłużne ciasto francuskie, chrupiące, posypane cukrową granella, z trzema nadzieniami — klasycznym kremem budyniowym, kremem cytrynowym i czekoladą. Wersja cytrynowa mówi najwięcej o wyspie, bo powstaje z miejscowego limone pane; jeśli bierzesz tylko jedną, weź tę.
Jest też frollicella, specjalność lokalu, której nie znajdziesz nigdzie indziej: krucha baza z ciasta kruchego i kremowe nadzienie. To ciastko zamawiane przez ludzi, którzy przychodzą tu od dwudziestu lat, co zwykle jest najlepszą możliwą rekomendacją.
Jedna praktyczna rada co do lingua: zjedz ją od razu. Ciasto nie trzyma się długo, a po pół godzinie w torebce to już nie to samo. Zabranie pięciu sztuk do domu w Neapolu promem to pomysł, który wydaje się dobry o ósmej rano, a o jedenastej już nie.
Od trattorii do cukierni
Lokal zaczynał w latach pięćdziesiątych jako trattoria, a później został przekształcony w pracownię cukierniczą: to droga, która na wyspie ma sens, bo to właśnie lata, w których Procida przestaje być wyłącznie miastem żeglarzy i zaczyna mieć nabrzeże portowe z przechodzącymi klientami. Cukiernictwo to branża, która przetrwała najlepiej: podczas gdy restauracje otwierają się i zamykają, ta lada wciąż stoi na swoim miejscu.
Dlatego też dla lingua di Procida warto się tu zatrzymać: co do pochodzenia ciastka źródła się różnią — jedne wywodzą je od kształtu "wolego języka", inne od nazwy miejsca Spiaggia della Lingua, czyli plaży Lingua — ale nikt nie spiera się o to, jak ważne jest ono dla wyspiarskiego śniadania.
Jak wpleść go w dzień na Procidzie
Jeśli przypływasz pierwszym promem, to pierwszy rozsądny przystanek: jesteś kilka kroków od przystani, jesz śniadanie na stojąco i ruszasz na objazd wyspy z czymś już w żołądku. Jeśli natomiast właśnie wyjeżdżasz, to ostatnia rzecz do zrobienia przed kasą biletową — ale bez torebki na wynos do domu, z powodu podanego wyżej.
Na nabrzeżu portowym, niedaleko, są dwa pozostałe adresy, które liczą się przy śniadaniu: Bar Roma, historyczny dom współczesnej lingua, i Paname’, piekarnia działająca przez cały rok. Odwiedzenie wszystkich trzech w ciągu dwóch poranków to najlepszy sposób, by zrozumieć, jak bardzo to samo ciastko może się zmienić na odcinku dwustu metrów.
Wieczorem zmienia profil
Po zachodzie słońca bar zamienia się w bar koktajlowy z muzyką na żywo. To podwójne życie typowe dla wysp, gdzie jeden lokal musi obsłużyć śniadanie i aperitivo, i tutaj się sprawdza: jesteś w porcie, wśród przechodzących ludzi i wpływających promów. Jeśli szukasz wieczoru bardziej w stylu lounge baru, na tym samym nabrzeżu jest Bar Capriccio, otwarty do 2:00.
Co do cen i ocen, na tej stronie nie znajdziesz liczb, i to celowo: nie udało mi się ich zweryfikować w wiarygodnych źródłach, a wolę puste pole od wymyślonej kwoty. Także adres krąży w dwóch wersjach — Via Roma 42 lub Piazza Marina Grande — ale to ta sama fasada przy porcie: nie da się pomylić.


