Pierwsza rzecz do powiedzenia jest zarazem najbardziej przydatna: niemal zawsze nic z tego nie jest ci potrzebne. Procida ma 3.7 km² i całą można przejść pieszo w około czterdzieści minut. Z Marina Grande, gdzie schodzisz na ląd, wchodzisz do Terra Murata w około dziesięć minut pod górę i schodzisz do Corricelli w około dziesięć minut w dół.
Autobus przydaje się do trzech realnych rzeczy: bagażu w dniu przyjazdu, podjazdów w upale i wieczorów, gdy nie masz już siły na schody. Resztę poruszania się po wyspie zapewniają mikrotaksówki, skutery i rowery, z jednym szczegółem, który warto znać wcześniej: od końca marca do połowy października osoby niebędące mieszkańcami nie mogą wwozić pojazdów, więc własny samochód w szczycie sezonu nie wchodzi w grę.
Znajdziesz tu linie EAV z ich rzeczywistymi trasami, sprawdzoną przez nas cenę biletu, koszty wypożyczenia i jedną rzecz, której ci nie powiemy: jak długo ważny jest bilet, ponieważ źródła się nie zgadzają, a my nie zamierzamy tego wymyślać.
Linie EAV, jedna po drugiej
Wszystkie autobusy odjeżdżają z tego samego miejsca: z pętli w Marina Grande, przy kościele Santa Maria della Pietà, kilka kroków od nabrzeża. Nie ma tu dworca: jest plac i kilka wiat.
- L1 — Porto / Chiaiolella / Porto. To kręgosłup wyspy, linia, z której będziesz korzystać najczęściej. Łączy port z południowo-zachodnią przystanią, przecinając zabudowany obszar.
- L2 — Porto / Chiaiolella / Solchiaro / Porto. Jak L1, ale z objazdem w stronę Solchiaro. To linia na duże plaże: Chiaiolellę i Ciraccio.
- C1 — Porto / plaża Pozzo Vecchio / Porto. Linia okrężna, która dojeżdża do plaży Il Postino, poniżej cmentarza.
- C2 — Porto / Terra Murata / Corricella / Porto. To linia do dwóch górnych wiosek, która oszczędza ci podejścia do opactwa i punktu widokowego. Jeśli wchodzisz do Terra Murata w upale albo z kimś, komu jest ciężko, to ta, której potrzebujesz.
- L7 — połączenie z przychodnią. Dziesięć kursów, od 07:50 do 14:05. To nie jest linia turystyczna.
Niespójność co do linii. Oficjalny opis tras EAV przypisuje Terra Murata i Corricellę do C2. Niektóre źródła turystyczne wymieniają też C1 i L1 na podjazd do Terra Murata. W razie wątpliwości zapytaj kierowcę na pętli: to jedno pytanie i sprawa wyjaśnia się w dziesięć sekund.
Bilety, częstotliwość i to, czego ci nie powiemy
Bilet kosztuje 1.20 EUR, jeśli kupisz go na lądzie — w barach, trafikach, kioskach — i 1.40 EUR, jeśli kupisz go w autobusie. To dwadzieścia centów, ale nie chodzi o oszczędność: chodzi o to, że w autobusie nie zawsze je mają, a na przystankach nie ma automatów. Kup trzy lub cztery zaraz po przypłynięciu, w jednym z barów na via Roma, i dzień masz załatwiony.
Nie podajemy, jak długo ważny jest bilet. Jedno źródło mówi o 60 minutach, inne o 90. To nie to samo, a my nie mamy jak ustalić, które jest prawidłowe. Jeśli potrzebujesz pewności — na przykład by wrócić na jednym bilecie — zapytaj przy zakupie albo zadzwoń do EAV pod numer 081 810 1241.
Średnia częstotliwość to mniej więcej jeden kurs co trzydzieści minut. Latem wiele się zmienia: L1 kursuje nawet co piętnaście minut, ze 110 kursami dziennie, pierwszy o 05:20, a ostatni o 00:15 (dane zanotowane 06/07/2026). Nawet w szczycie sezonu nie ma komunikacji nocnej: letni rozkład EAV, obowiązujący od 6 lipca 2026, obejmuje 55 kursów w każdą stronę, każdy oznaczony «Ord» — czyli codzienny — z ostatnim odjazdem z portu o 00:15 i z Chiaiolelli o 00:35.
Poza sezonem, od października do maja, ostatni kurs jest około 21:00. To liczba, która naprawdę zmienia zimowy wyjazd: jeśli w listopadzie jesz w Chiaiolelli, powrót pieszo lub taksówką trzeba zaplanować, zanim usiądziesz do stołu. Piszemy o tym szerzej w artykule kiedy jechać na Procidę.
Mikrotaksówki, czyli tutaj pojazdy ape
Taksówka na Procidzie to nie samochód. To pojazd ape z zadaszoną kabiną, na cztery do sześciu miejsc, wystarczająco wąski, by przejechać zaułkami, i dopuszczony do stref ograniczonego ruchu, do których nie wjeżdżają samochody. Wielu kierowców oferuje też objazd wyspy z opowieścią i to uczciwy sposób, by w godzinę zobaczyć jej obwód, jeśli masz mało czasu albo trudności z chodzeniem.
Co do ceny źródła się nie zgadzają i powiemy to wprost. Jeden portal turystyczny podaje stałą cenę 15 EUR za kurs, bez taksometru. Inne źródła mówią jedynie, że cenę uzgadnia się z kierowcą i trzeba o nią zapytać przed wejściem. Obie rzeczy mogą współistnieć — cena orientacyjna i negocjacja — ale jest tylko jedna praktyczna zasada: uzgodnij kwotę przed wyruszeniem, a nie na końcu kursu.
Rezerwacje pod numerem 081 896 8785. W szczycie sezonu, gdy przypływają promy, mikrotaksówki czekają na nabrzeżu: jeśli przypływasz z walizkami i nocujesz wyżej, to najszybszy sposób, by nie ciągnąć ich pod górę.
Skutery, rowery, samochody: kiedy mają sens
Orientacyjne ceny wypożyczenia na wyspie to około 25 EUR dziennie za skuter, około 10 EUR za rower i około 50 EUR za samochód. W porcie są też rowery elektryczne, które na wyspie złożonej z podjazdów są najrozsądniejszą z trzech opcji. Działa też elektryczny car sharing.
Nasza rada jest prosta: nie potrzebujesz wypożyczonego samochodu. Mówią to też lokalne źródła, i to z dwóch konkretnych powodów. Drogi są wąskie, często jednokierunkowe i pełne pieszych; miejsc parkingowych jest niewiele. Na wyspie, którą przechodzi się pieszo w czterdzieści minut, samochód to wydatek, który stwarza problemy zamiast je rozwiązywać.
Skuter ma sens tylko w jednym przypadku: jeśli nocujesz daleko od portu, masz kilka dni i chcesz się przemieszczać w godzinach, gdy autobusy nie kursują. Nawet wtedy pamiętaj, że do Corricelli nie dociera nic na kółkach: wioska jest w całości piesza i schodzi się do niej schodami.
Rower jest dla tych, którzy mają siłę w nogach i cierpliwość. Obwód linii brzegowej to około 16 km, ale teren nieustannie się wznosi i opada. Z rowerem elektrycznym sprawa wygląda zupełnie inaczej.
Na temat parkowania na wyspie nie publikujemy ani stawek, ani zasad: żadne wiarygodne źródło ich nie podaje. To spójne z faktem, że przez pół roku osoby niebędące mieszkańcami nie wwożą pojazdów. Jeśli przyjeżdżasz poza sezonem samochodem, zapytaj bezpośrednio w miejscu noclegu, gdzie go zostawić.
Pieszo: co wiemy, a czego nie
Miara, która się liczy: całą wyspę przechodzi się pieszo w około czterdzieści minut. Z Marina Grande do Terra Murata to około dziesięć minut pod górę, a do Corricelli około dziesięć minut w dół. To trzy liczby, które sprawdziliśmy, i zarazem te, z których będziesz korzystać najczęściej.
Dwa czasy przejścia, których nie podajemy. Nie publikujemy, ile trwa przejście pieszo z Marina Grande do Chiaiolelli ani z Corricelli do Chiaiolelli: żadne wiarygodne źródło tego nie podaje, a my nie zamierzamy tego szacować. Na tych dwóch odcinkach korzystaj z L1 lub L2, bo właśnie po to istnieją.
Jedno ostrzeżenie dotyczy wszystkich. Schody nie są tu malowniczym detalem: to infrastruktura. Na plażę Chiaia schodzi się długimi schodami — źródła mówią o 182 lub 186 stopniach, więc licz na około sto osiemdziesiąt — i wraca się tymi samymi. Do Corricelli schodzi się czterema różnymi schodami. Z dużą walizką na kółkach, wózkiem dziecięcym albo chorym kolanem te odcinki trzeba zaplanować, a nie improwizować.
Osoby z problemami z poruszaniem się mają dwa realne narzędzia: linię C2 do górnych wiosek i mikrotaksówkę, która jeździ tam, gdzie nie wjeżdżają samochody. Pełna trasa między górną a dolną wioską, ze schodami we właściwej kolejności, jest opisana w artykule spacer Terra Murata-Corricella.
Druga sieć: morze
Najbardziej procidański sposób poruszania się nie prowadzi drogą. Łódź łączy Corricellę z plażą Chiaia i jest alternatywą dla stu osiemdziesięciu stopni: kosztuje coś, ale oszczędza ci podejścia z powrotem w najgorszej porze popołudnia.
By zobaczyć wyspę od strony wody, są rejsy łodzią z małej przystani: pełne okrążenie, przystanki na kąpiel, wynajem łodzi bez patentu. Zebraliśmy je w dziale atrakcje, z cenami i czasem trwania. Warto odbyć choćby jeden z czysto praktycznego powodu: Corricellę naprawdę rozumie się dopiero od strony morza, i to stamtąd kolorowe domy układają się tak jak na zdjęciach, które widziałeś.
Kładka na Vivarę zaczyna się w Chiaiolelli i nie jest dostępna dla pojazdów: przechodzi się ją pieszo i tylko podczas zarezerwowanego zwiedzania z przewodnikiem.



