Chiara dorastała między podejściem do Terra Murata a schodami w dół do Corricelli i nadal pokonuje tę trasę kilka razy w tygodniu. Pisze o wioskach, kościołach, pałacach i o tym, jak zmieścić je w jednym dniu: strony o historii wyspy i plany zwiedzania w tym serwisie to niemal w całości jej teksty.
Jej metoda jest nudna i właśnie dlatego działa. Godziny otwarcia pochodzą z oficjalnej strony albo z telefonu osoby, która otwiera drzwi, a nie z agregatorów: w przypadku Opactwa San Michele oznacza to stronę parafii, w przypadku Palazzo d'Avalos e-mail na adres zwiedzania z przewodnikiem i poinformowanie czytelnika, że kalendarze publikowane gdzie indziej się nie zgadzają. Gdy źródła są sprzeczne, mówi o tym, zamiast wybierać liczbę, która najlepiej brzmi, a gdy coś jest zamknięte — na przykład krypta opactwa — trafia to na górę strony, a nie na dół.
Obchodzi zabytki ponownie przy każdej zmianie pory roku, bo kwiecień i listopad to tutaj dwie różne wyspy: zmieniają się rozkłady autobusów, kuchnie się zamykają, znika połowa personelu otwierającego obiekty. Otwarcie przyznaje się do upodobania do późnego jesiennego popołudnia, kiedy spacer między dwiema wioskami można zrobić bez pocenia się i bez kolejek. Zapytaj ją, co pominąć, a chętnie ci powie: to jej ulubione pytanie.