Tutaj wyspa zmienia rejestr. Żadnych schodów, żadnych wąskich uliczek: droga dochodzi aż do wody, autobus zatrzymuje się pięćdziesiąt metrów od piasku, a przed tobą jest mały port z łodziami rekreacyjnymi zamiast rybackich gozzi. Słońce świeci na ciebie przez cały dzień, bo wybrzeże jest zwrócone na południowy zachód, a na horyzoncie widać Ischię. Chiaiolella to nie Procida z fotografii. To Procida, w której się pływa.
To najlepiej wyposażona część wyspy: kluby plażowe, bary, pizzerie na nabrzeżu, wypożyczalnie. Stąd zaczyna się też kładka na Vivarę, a Vivara jest dokładnym przeciwieństwem — niezamieszkanym rezerwatem przyrody, do którego wchodzi się wyłącznie po rezerwacji. Dwa światy oddalone o dwieście metrów.
Jak dojechać
Bezpośredni dojazd drogą: Chiaiolella leży na przeciwległym od portu krańcu wyspy i dojeżdża się tu samochodem, skuterem, mikrotaksówką lub autobusem L2 z pętli w Marina Grande. To jedyna wioska na wyspie, do której można dotrzeć z walizką bez płacenia ryczałtu za transport, i to z tego powodu wiele rodzin tu nocuje.
Linia L2 jest też latem najbardziej oblegana: w godzinach szczytu jedzie się na stojąco. Kto wraca wieczorem ostatnim wodolotem, powinien liczyć wstecz, wychodząc od godziny odpłynięcia, a nie od godziny zachodu słońca. Rzeczywiste rozkłady znajdziesz w artykule jak poruszać się po Procidzie, a połączenia ze stałym lądem w jak dostać się na Procidę.
Plaże
Plaża Chiaiolella jest najbardziej uczęszczana i najlepiej wyposażona na wyspie: ciemny piasek wulkaniczny, płytka i bezpieczna woda, kilka klubów plażowych na przemian z wolnymi odcinkami. Leży między Punta Serra a przylądkiem Santa Margherita Vecchia, a od Ciraccio oddzielają ją dwie tufowe skały. Południowy odcinek wiele przewodników nazywa Ciracciello: to ta sama plaża, zmienia się tylko nazwa na mapie, którą czytasz.
W kwestii, która plaża jest najdłuższa, źródła się spierają: portal turystyczny wyspy nazywa najdłuższą tę, dwa inne lokalne przewodniki przyznają ten tytuł Ciraccio. Nie będziemy rozstrzygać. Prawdziwa różnica jest inna: Chiaiolella ma infrastrukturę, Ciraccio ma przestrzeń i popołudniowy mistral, który latem podnosi piasek.
Ceny klubów plażowych nie są publikowane: zapytaj o cenę leżaków i parasola, zanim usiądziesz, co jest tu normalne i nikogo nie urazi. Tylko jedno źródło podaje, że plaża jest przystosowana dla osób o ograniczonej mobilności, ale nigdzie indziej nie znaleźliśmy tego potwierdzenia: jeśli tego potrzebujesz, zadzwoń do klubu plażowego przed wyjazdem. Pełne porównanie znajdziesz w przewodniku po plażach.
Most na Vivarę
Od strony małego portu zaczyna się kładka prowadząca na Vivarę, wysepkę w kształcie półksiężyca zamykającą łuk Chiaiolelli. Nie jeżdżą po niej pojazdy, a pod pomostem biegnie wodociąg zaopatrujący Ischię: to kładka techniczna, a dopiero potem turystyczna.
Dojście do bramy jest bezpłatne i warto się tam przejść o zachodzie słońca, ale wejście do rezerwatu już nie: wejść można tylko w ramach zwiedzania z przewodnikiem zarezerwowanego online, w poniedziałki jest zamknięte, a od 25 września 2026 wstęp jest możliwy tylko od piątku do niedzieli o 09:30. Potrzebne są buty trekkingowe: osoby w japonkach są zawracane przy wejściu i nie jest to grzecznościowa formułka. Wszystkie szczegóły i ceny znajdziesz na stronie o Vivarze i na stronie o zwiedzaniu z przewodnikiem.
Jedzenie na nabrzeżu
Nabrzeże małego portu to po Corricelli część wyspy z największym wyborem, i z cenami na ogół rozsądniejszymi: Da Mariano i Da Girone to dwa adresy, które mieszkańcy Procidy wymieniają jako pierwsze, a na nabrzeżu są też bary i pizzerie na wieczór.
Co zamówić: rybę dnia, spaghetti ai ricci, gdy pozwala na to sezon, oraz insalata di limoni z limone di Procida, która jest tu dodatkiem, a nie ciekawostką. Pełny obraz znajdziesz w przewodniku po restauracjach i w artykule co jeść na Procidzie.
Nocleg
Chiaiolella to wybór praktyczny: przyjeżdżasz samochodem, rozładowujesz bagaże przed drzwiami, na plażę idziesz pieszo, a dzieci nie pokonują schodów. W zamian rezygnujesz z kolorów Corricelli i widoku z góry w Terra Murata, a każdego wieczoru, aby zjeść gdzie indziej, musisz skorzystać z jakiegoś środka transportu.
Latem nabrzeże tętni życiem do późna: jeśli masz lekki sen, poproś o pokój od tyłu. Uczciwe porównanie czterech wiosek, z zaletami i wadami każdej z nich, znajdziesz w artykule gdzie nocować na Procidzie. Jeśli podróżujesz z dziećmi, zajrzyj też do Procida z dziećmi: niemal wszystkie rady prowadzą na tę stronę wyspy.
Kiedy przyjechać
Słońce praży przez cały dzień, a naturalnego cienia nie ma: w lipcu i sierpniu bez parasola popołudnie jest nie do zniesienia. Przy odpowiednim wietrze można tu surfować, co nie zdarza się nigdzie indziej na wyspie.
Najlepszy moment to późne popołudnie, gdy słońce zachodzi dokładnie naprzeciw plaży, za Vivarą i Ischią: to zachód słońca widziany na wyspie najbardziej na wprost i nie trzeba się nigdzie wspinać, żeby go zobaczyć. W czerwcu woda jest jeszcze chłodna, ale plaże są puste; we wrześniu morze jest w najlepszej formie, a kluby plażowe zaczynają się zamykać. Przed ustaleniem dat warto przeczytać też artykuł kiedy jechać na Procidę.









