Mury Terra Murata nad Marina Corricella, Procida
Okolica

Terra Murata

Otoczona murami osada na szczycie wyspy, gdzie widok wynagradza wspinaczkę

Poznaj okolicę

Przejdź od razu do części, które są ważne przy planowaniu spacerów, jedzenia, noclegu i zwiedzania.

Podejście jest strome i nie ma cienia. Docierasz na górę zdyszany, skręcasz za róg muru i wyspa otwiera się pod tobą: Corricella w miniaturze, łodzie jak przecinki, zatoka otwarta aż po Ischię. Jakieś osiemdziesiąt metrów przewyższenia, kwadrans wysiłku i zdjęcie, po które przyszedłeś, masz przed sobą.

Terra Murata to akropol Procidy: najwyższy zamieszkany punkt wyspy, według lokalnych źródeł około 91 metrów, zamknięty murami i wieżami. Od 1529 roku była lennem rodu d’Avalos, a system obronny przypisuje się kardynałowi Innico d’Avalos d’Aragona. Ludzie przychodzili tu, by schronić się przed Saracenami. Dziś wciąż wchodzi się tu z tego samego powodu co wtedy: stąd widać wszystko, co nadciąga.

Jak wejść na górę

Klasyczne podejście zaczyna się w Marina Corricella i jest strome, odsłonięte i w upale męczące. Nie da się go pokonać na wózku inwalidzkim, a w lipcu i sierpniu trzeba to zrobić przed dziesiątą albo po szóstej po południu. Weź ze sobą wodę: po drodze nie ma niczego.

Alternatywą jest autobus: linie C1 i L1 dojeżdżają tu z pętli w Marina Grande. Kto ma mało czasu albo niewielką ochotę na podejście, robi to w ten sposób, a w stronę Corricelli schodzi pieszo, co jest właściwym kierunkiem: schodząc, cały czas masz widok przed sobą. Rzeczywiste rozkłady i linie znajdziesz w artykule jak poruszać się po Procidzie.

Trzeci sposób to połączenie obu: rano autobusem na górę, pieszo w dół do Corricelli na obiad i z powrotem do portu schodami Pennino. To pętla na około trzy godziny, prawie cała w dół, i właśnie tak większość mieszkańców poradziłaby to zrobić komuś, kto ma tylko jeden dzień.

Wioska jest otwartą przestrzenią publiczną: bez godzin otwarcia, bez biletów, po prostu wchodzisz. Płaci się tylko za wejście do budynku, i to w jednym jedynym przypadku.

Mury i bramy

Dwie historyczne bramy to Porta di Ferro i Porta di Mezz’Omo, a przejście przez nie to najlepszy sposób, by zrozumieć, jak zbudowane jest to miejsce: zwarta osada w obrębie muru, z wąskimi uliczkami, które nagle otwierają się na pustą przestrzeń.

Na Belvedere dei Cannoni stoją dwa działa dalekiego zasięgu z czasów Republiki Neapolitańskiej z 1799 roku — informacja ta pojawia się tylko w jednym źródle, więc traktuj ją z ostrożnością: jako tablicę do przeczytania, a nie fakt do powtarzania gdzie indziej. Niedaleko belwederu znajduje się stałe muzeum Misteri, platform procesji wielkopiątkowej, która jest momentem, gdy ta wioska naprawdę liczy się dla mieszkańców Procidy.

Co zwiedzić

W obrębie murów są trzy rzeczy. Najważniejsze jest opactwo San Michele Arcangelo: obecność mnichów udokumentowana od 1026 roku, XVI-wieczna architektura, wstęp wolny z dobrowolną ofiarą i objaśnieniami przewodnika. Uwaga na jedną rzecz, w której mylą się prawie wszystkie przewodniki: podziemi obecnie nie można zwiedzać, a w 2026 roku, Roku Milenijnym, kalendarz otwarcia może się zmienić bez uprzedzenia. Dzień wcześniej sprawdź oficjalną stronę.

Palazzo d’Avalos to dawne więzienie Burbonów i najmocniejsze przeżycie podczas zwiedzania na wyspie: cele z żelaznymi łóżkami, izba chorych, sala zabiegowa. Wchodzi się wyłącznie w ramach zwiedzania z przewodnikiem po rezerwacji i płaci się 13.00 EUR. Problemem są jednak godziny: trzy różne źródła podają trzy różne kalendarze. Napisz lub zadzwoń, zanim wejdziesz na górę, bo to nie jest miejsce na improwizację.

Niżej na grzbiecie stoi Santa Margherita Nuova, kościół i dawny klasztor dominikanów, dziś wykorzystywany na wystawy, z tarasami, z których rozciąga się widok na wprost na Corricellę. Także tutaj: dostęp do wnętrz zależy od trwającej wystawy, nie zakładaj go z góry.

Belweder

Widok to powód, dla którego większość ludzi tu przychodzi, i nie ma w tym nic złego. Z krawędzi murów Corricella jest dokładnie pod tobą, na wprost, i to jedyny punkt na lądzie, z którego widać ją w ten sposób: z nabrzeża na dole takiego zdjęcia zrobić się nie da.

Spójrz też w przeciwną stronę. Na północnym wschodzie cieśnina oddziela Procidę od Monte di Procida i stałego lądu; na zachodzie widać prawie całą niską część wyspy, z domami schodzącymi w stronę Chiaiolelli, a dalej zarys Ischii. W pogodny dzień zrozumiesz geografię wyspy w dziesięć sekund, co z portu jest niemożliwe.

Nie wszędzie są barierki, a krawędź jest wysoka: trzymaj dzieci za rękę i nie wchodź na murki dla lepszego zdjęcia. Lepsze zdjęcie i tak robi się dwa kroki dalej od krawędzi.

Najlepsze światło jest późnym popołudniem, gdy słońce przesuwa się na zachód i oświetla fasady wioski; w środku dnia kontrast jest zbyt ostry, a domy wyglądają płasko. O świcie wioska jest oświetlona, ale belweder jest pod światło: wybieraj w zależności od tego, co chcesz sfotografować.

Wokół murów

Nieco poniżej Terra Murata leży Casale Vascello, XVII-wieczna osada z dziedzińcem: pierwsze skupisko powstałe poza murami, gdy ustały najazdy Saracenów i ludzie zeszli niżej. To zamieszkany dziedziniec, a nie zabytek: ogląda się go w ciszy i nie wchodzi do domów.

Na górze nie ma restauracji, które moglibyśmy polecić: je się w drodze w dół. Najbardziej oczywistym wyborem jest nabrzeże Corricelli, dziesięć minut niżej, gdzie stoliki stoją nad wodą — Il Pescatore i pobliskie lokale opisujemy w przewodniku po restauracjach wyspy. Jeśli chodzi o morze, najbliżej jest plaża Chiaia, u stóp długich schodów: źródła podają 186 lub 182 stopnie, więc licz na około 180.

Notes reporterki

Wskazówki od znawców

Najlepszy czas

Wejdź późno, zejdź o zachodzie słońca

Po 17:00 podejście jest znośne, a światło pada na Corricellę pod kątem. W sierpniowe południe to samo podejście to kara.

Rezerwacja

Palazzo d’Avalos trzeba zarezerwować, i to z wyprzedzeniem

Zwiedzanie odbywa się wyłącznie z przewodnikiem, po rezerwacji z dwudniowym wyprzedzeniem, dla minimum dwóch osób. Godziny potwierdź pisemnie, bo publiczne źródła nie są zgodne.

Co zabrać

Woda i buty z solidną podeszwą

Na podejściu nie ma ani cienia, ani poidełka, a nawierzchnia jest nierówna. Nakrycie głowy w środku dnia to nie fanaberia.

Zdjęcia

Corricellę fotografuje się stąd, z góry

Krawędź murów i tarasy Santa Margherita Nuova to jedyne punkty na lądzie z widokiem na wioskę na wprost. Z nabrzeża takiego widoku nie ma.

Proponowana trasa piesza

Pętla wokół murów zgodnie z ruchem wskazówek zegara, około dwóch godzin bez zwiedzania więzienia.

  1. Podejście z Corricelli drogą prowadzącą na szczyt: strome, bez cienia, kwadrans.
  2. Porta di Mezz’Omo i Porta di Ferro: przejdź przez obie, to właściwy sposób, by wejść.
  3. Opactwo San Michele: kościół, organy z 1770 roku, bezpłatne objaśnienia przewodnika. Bez podziemi.
  4. Belvedere dei Cannoni i muzeum Misteri tuż obok.
  5. Palazzo d’Avalos, jeśli masz rezerwację: godzina, i to ta część, która zostaje w pamięci.
  6. W dół obok Santa Margherita Nuova i Casale Vascello, a potem znowu Corricella na kolację.

Mapa

Mapa interaktywna — ładuje się podczas przewijania (wymaga JavaScriptu)

Najczęściej zadawane pytania

Jak dostać się do Terra Murata?

Pieszo z Marina Corricella, stromym podejściem trwającym około kwadransa, albo autobusami C1 i L1 z pętli w Marina Grande. Podejście nie nadaje się dla wózków inwalidzkich.

Czy za wejście do Terra Murata się płaci?

Nie: wioska jest otwartą przestrzenią publiczną, bez godzin otwarcia i bez biletów. Płaci się tylko za zwiedzanie Palazzo d’Avalos z przewodnikiem, 13.00 EUR od osoby.

Czy można zwiedzać podziemia opactwa San Michele?

Nie: oficjalna strona podaje, że obecnie podziemi nie można zwiedzać, choć wiele przewodników wciąż je reklamuje. Kościół pozostaje otwarty dla zwiedzających, a wstęp jest wolny.

Ile czasu potrzeba na zwiedzenie Terra Murata?

Półtorej godziny na wioskę, mury i opactwo. Ze zwiedzaniem Palazzo d’Avalos z przewodnikiem, które trwa około godziny, robi się pół dnia.

Jaki jest najwyższy punkt Procidy?

Terra Murata, według lokalnych źródeł około 91 metrów n.p.m.: to najwyższy zamieszkany punkt na wyspie i właśnie dlatego go ufortyfikowano.

Gdzie zjeść w Terra Murata?

Praktycznie nigdzie: na górze nie ma prawdziwej oferty restauracyjnej. Schodzi się do Corricelli, dziesięć minut pieszo, gdzie stoliki stoją na nabrzeżu.