Schodzisz po trapie i od razu jesteś w miasteczku. Nie ma placu przed portem, nie ma żadnej strefy przejściowej: nabrzeże się kończy i zaczyna się Via Roma, z domami stłoczonymi jeden przy drugim, żółtym obok różowego obok morskiej zieleni. Za plecami wciąż słychać silnik wodolotu. Przed tobą są taksówki, trójkołowe mikrotaksówki, autobusy z włączonymi silnikami i ktoś, kto proponuje ci rejs łodzią. Pierwsza minuta na Procidzie jest głośna. To także jedyny moment, w którym wyspa wydaje się zatłoczona.
Marina Grande — mieszkańcy nazywają ją też Sent’Co — to port roboczy i najdłuższe zamieszkane nabrzeże na wyspie. Tutaj cumują promy i wodoloty, tutaj zaczynają się wszystkie linie autobusowe, tutaj stoi kościół, który widzisz jako pierwszy, przypływając od strony morza. To nie Procida z fotografii: ta jest w Corricelli, za wzgórzem. Marina Grande to część, która pracuje.
Przypłynięcie
Promy i wodoloty korzystają z tego samego nabrzeża, kilka metrów od siebie. To wszystko upraszcza: jeśli zmienisz zdanie co do godziny powrotu, kasa jest dwa kroki od miejsca, w którym wysiadłeś. Rozkłady i armatorzy są opisani w przewodniku po promach na Procidę i warto go przeczytać przed rezerwacją ostatniego wieczornego rejsu.
Pierwsza decyzja dotyczy bagażu. Jeśli nocujesz w Corricelli lub Terra Murata, walizka na kółkach to poważny problem: skończy się na tym, że poniesiesz ją w ręku po stromych schodach. Jeśli nocujesz tutaj lub w Chiaiolelli, problemu nie ma. Decyzja podjęta na nabrzeżu, przed wyruszeniem, oszczędzi ci pół godziny potu.
Druga to czas. Osoby przypływające na jeden dzień z Neapolu zwykle zostają tu o dwadzieścia minut za długo, na kawę i dwa zdjęcia. Jeśli masz niewiele godzin, wsiądź do autobusu albo od razu ruszaj pieszo: port i tak zobaczysz jeszcze raz w drodze powrotnej, w lepszym świetle.
Via Roma
Via Roma biegnie wzdłuż wody i to na niej skupia się niemal całe nabrzeże portu: bary z tradycjami, kasy biletowe, minimarkety, wypożyczalnie skuterów i łodzi, sklepy z cytrynami i ceramiką. Jezdnia jest wąska, a przejeżdżają nią trójkołowe Ape: idź gęsiego, a dzieci trzymaj od strony morza.
To także najlepsze miejsce, by uchwycić skalę wyspy. Z jednego końca nabrzeża na drugi idzie się kilka minut, a w tym czasie widzisz port rybacki, kościół, pętlę i początek podejść w głąb wyspy. Procida naprawdę jest mała: tutaj od razu to zauważasz.
Na tym nabrzeżu są bary z tradycjami i to jedna z niewielu rzeczy, które Procida robi lepiej wcześnie rano niż o zachodzie słońca: opisujemy je w naszej liście barów, razem z cukierniami, w których znajdziesz lingua di Procida.
Kościół żeglarzy
Na placu portowym stoi Santa Maria della Pietà, pierwszy budynek, który dostrzegasz, przypływając od strony morza, z barokową dzwonnicą i zegarem o czterech tarczach. Kaplica powstała z woli armatorów z Pio Monte dei Marinai: poprosili o nią wicekróla w 1616 roku, a ukończono ją w 1619. Potem dwukrotnie ją powiększyli.
W środku znajdują się dwa płótna Antonia Fuma z 1722 roku, drewniana ambona z lat 1744-45 i ołtarz główny z około 1766 roku. Wstęp wolny. Krążące godziny otwarcia to 9:00-20:00, ale nie pochodzą one od parafii: w czasie nabożeństw nie można zwiedzać i lepiej zajrzeć do środka, gdy akurat przechodzisz obok, niż to planować.
Dwie plaże przy porcie
Na zachód od nabrzeża, przy Via Roma, jest Silurenza, zwana też delle Grotte: mała, niezwykle wygodna, z wyposażonym klubem plażowym i barem-restauracją. To plaża dla kogoś, kto ma dwie godziny do wodolotu, albo z dzieckiem, które nie chce chodzić. Skała zwana cannone służy do skoków do wody. Ceny klubu plażowego nie są publikowane: zapytaj na miejscu.
Na przeciwległym końcu, tam gdzie kończy się Via Roma, jest plaża Lingua, i tu trzeba być uczciwym: jest maleńka, bez infrastruktury, bez cienia i tuż obok czynnego portu. To nie jest dzień nad morzem. Przychodzi się tu dla różowego światła o zachodzie słońca w stronę Monte di Procida i z ciekawości, jak wygląda dno: jedne źródła opisują ją jako jedyną plażę kamienistą na wyspie, inne mówią o bardzo grubym piasku — nie są zgodne. Dno szybko opada, więc uważaj z małymi dziećmi. Stąd przechodzi się na spiaggia dell’Asino, tę, która pojawia się w L’isola di Arturo Elsy Morante.
Jeśli szukasz prawdziwego dnia nad morzem, wsiądź do autobusu i jedź na zachód: uczciwe porównanie wszystkich plaż znajdziesz w przewodniku po plażach Procidy.
Jak się stąd przemieszczać
Pętla autobusowa jest przy porcie i to jest prawdziwy powód, dla którego Marina Grande się liczy. Stąd odjeżdżają linie jadące pod górę w stronę Terra Murata i te, które zjeżdżają do Chiaiolelli. Przystanków jest niewiele, a autobusy się zapełniają: w sierpniu wsiadanie na pętli, a nie na przystanku pośrednim, to jedyny sposób, by usiąść.
Pieszo i tak da się zrobić prawie wszystko, ale z podejściami: wyspa to wzgórze. O skuterach, mikrotaksówkach, rozkładach i rzeczywistych kosztach przeczytasz w artykule jak poruszać się po Procidzie. Kto przyjeżdża na jeden dzień, znajdzie gotowy plan w jednodniowym planie zwiedzania.
Gdzie zjeść, gdzie spać
Nocleg przy porcie ma praktyczną zaletę, której nie oferuje żadna inna wioska: przypływasz i jesteś w pokoju, bez schodów i bez transferów. Ma też równie realną wadę: nabrzeże zaczyna pracę wcześnie i jest głośne. Jeśli masz lekki sen, poproś o pokój, którego okna nie wychodzą na nabrzeże. Porównanie okolic znajdziesz w artykule gdzie nocować na Procidzie.
Jeśli chodzi o jedzenie, najbardziej procidański wybór nie jest w porcie, ale dziesięć minut schodami dalej, na nabrzeżu Corricelli, gdzie stoliki stoją nad wodą: La Lampara to klasyczny punkt odniesienia. Dla nabrzeża portu i reszty wyspy przemyślaną listę znajdziesz w przewodniku po restauracjach Procidy. Tak czy inaczej zamów rybę i zapytaj, czy jest coniglio alla procidana: nie zawsze jest w karcie.














