Dzwonnica kościoła Santa Maria della Pietà na placu portowym na Procidzie
Zabytek

Santa Maria della Pietà

Orientacyjnie 9:00-20:00 Marina Grande
Powrót do Marina Grande

Widzisz go, zanim wylądujesz. Gdy prom zwalnia, a kolorowe domy nabierają ostrości, nad nabrzeżem portowym wystaje dzwonnica z zegarem, który ma tarczę z każdej strony. To pierwszy budynek na Procidzie, który można rozróżnić od strony morza, i został zbudowany właśnie w tym celu.

Santa Maria della Pietà to kościół marynarzy, na placu w Marina Grande. W 1616 roku armatorzy z Pio Monte dei Marinai poprosili wicekróla, księcia Osuny, o pozwolenie na budowę kaplicy poświęconej Santa Maria della Pietà. Ukończono ją w 1619 roku. Od tamtej pory każdy, kto wyjeżdża, i każdy, kto wraca, przechodzi tędy, i jest to prawdą do dziś, z wodolotami zamiast żaglowców.

Kościół zbudowany przez armatorów

Szczegół, który odróżnia ten kościół od innych, to to, kto go chciał. Nie zakon, nie pan feudalny: armatorzy. Pio Monte dei Marinai było ich instytucją wzajemnej pomocy, a ta kaplica powstaje jako miejsce zawodu, który na Procidzie stworzył miasteczko.

Widać to także po położeniu. Stoi nad wodą, a nie na szczycie, podczas gdy opactwo San Michele stoi w ufortyfikowanej wiosce Terra Murata, za murami. Dwa kościoły, dwie logiki: jeden patrzy na morze i handel, drugi na obronę. Przez tę różnicę wyspę czyta się wyraźnie.

Pierwotnej kaplicy nie ma już w takiej postaci, w jakiej widziano ją w XVII wieku. Budynek rozbudowano pod koniec tamtego stulecia i ponownie około 1760 roku, i przy tej okazji pierwsza kaplica została wchłonięta przez zakrystię. To, co zwiedzasz, jest więc osiemnastowiecznym budynkiem, który zawiera siedemnastowieczny.

Na co patrzeć w środku

Plan to jedna nawa ze sklepieniem kolebkowym, po dwie płytkie kaplice boczne z każdej strony, transept i apsyda. Nad skrzyżowaniem jest kopuła na smukłym bębnie, z osiemnastowiecznymi sztukateriami: zadrzyj głowę zaraz po wejściu, bo z zewnątrz tej kopuły nie widać.

Są trzy przedmioty, których warto szukać, i wszystkie mają datę. Dwa płótna z 1722 roku autorstwa Antonia Fumo. Drewniana ambona z lat 1744-45, dzieło stolarza Agostina Fucita – obejrzyj rzeźbienia z bliska, to poważne rzemiosło. I ołtarz główny z około 1766 roku, dzieło Antonia Di Lucca.

Na zewnątrz barokowa dzwonnica z czterotarczowym zegarem to element, który zapamiętasz, nie tylko dlatego, że już sfotografowałeś ją z łodzi, nie wiedząc o tym. Zegar czytelny z każdej strony, w porcie, to nie dekoracja: to narzędzie pracy.

Kościół i port

Obejrzyj go z placu, odwracając się na chwilę plecami, by objąć wzrokiem nabrzeże portowe. Kościół jest wciśnięty w szereg kolorowych domów, bez dziedzińca i bez przestrzeni przed sobą: na Procidzie nie było ziemi do marnowania, nawet na fasadę.

To wyjaśnia, dlaczego dzwonnica jest wysoka, a kościół nie. Bryłą, która musiała być widoczna od strony morza, była wieża z zegarem; reszta mogła przylegać do sąsiednich budynków. To nie błąd projektowy, to oszczędność przestrzeni zastosowana w architekturze sakralnej.

Dzwonnica służyła też do odmierzania pracy. W porcie armatorów i rybaków wypłynięcia, zmiany i pływy liczono uderzeniami dzwonu, a cztery tarcze zegara sprawiały, że godzinę można było odczytać z każdego punktu nabrzeża. Dziś ludzie patrzą w telefon, ale mechanizm wciąż tam jest.

Godziny i dobre maniery

Wstęp jest bezpłatny. Co do godzin, potrzebne jest wyjaśnienie: krążące źródła podają 9:00-20:00, ale nie pochodzą od parafii, więc traktuj je orientacyjnie. Podczas nabożeństw nie ma zwiedzania, a to czynny kościół, a nie muzeum: msze, śluby i pogrzeby mają pierwszeństwo.

Praktyczna zasada jest prosta: jest dwa kroki od nabrzeża, więc przejdź obok i spróbuj. Jeśli jest otwarty, wchodzisz; jeśli trwa nabożeństwo, wracasz później albo w drodze powrotnej. Nie warto budować wokół niego planu.

Zakryte ramiona, ciche głosy, żadnych zdjęć z lampą błyskową podczas nabożeństw. Jeśli ktoś się modli, omiń go szerokim łukiem. To oczywiste rzeczy, o których w szczycie sezonu, przy nabrzeżu portowym, często się zapomina.

Ile czasu potrzeba

Kwadrans. To nie monumentalny kościół i nie aspiruje do tego: to piękny kościół portowy, z trzema czy czterema godnymi uwagi rzeczami w środku i dzwonnicą, którą warto spokojnie obejrzeć z zewnątrz.

Mówiąc szczerze: jeśli masz na wyspie tylko jeden dzień i musisz coś pominąć, to jest pierwsza rzecz, którą możesz skreślić. Nie dlatego, że jest brzydki, ale dlatego, że Terra Murata, Corricella i morze na zachodzie dają ci więcej w zamian za czas, którego wymagają. Różnica polega na tym, że ten kościół nie kosztuje cię zboczenia z drogi: i tak natrafisz na niego po drodze.

Dzięki temu jest idealny w dwóch momentach. Zaraz po zejściu z łodzi, gdy decydujesz, jak się poruszać, i czekasz, aż nabrzeże opustoszeje. Albo na koniec, gdy już oddałeś skuter i zostało ci dwadzieścia minut do wodolotu. Na stronie z informacjami praktycznymi znajdziesz inne rzeczy, które dobrze sprawdzają się w takich lukach.

Co jest dookoła

Jesteś na placu portowym, więc wszystko masz w zasięgu spaceru. Via Roma biegnie wzdłuż wody ze starymi barami i kasami biletowymi; na zachód, kilka minut dalej, jest plaża Silurenza, najwygodniejsza na wyspie; na przeciwnym końcu plaża Lingua, maleńka, dobra na zachód słońca i niewiele więcej.

Jeśli chodzi o jedzenie, najbardziej procydański wybór to zejść na nabrzeże Corricelli, dziesięć minut po schodach, gdzie stoliki stoją nad wodą: La Lampara to klasyczny punkt odniesienia, a resztę znajdziesz w przewodniku po restauracjach. Jeśli masz jeden dzień, rozsądną kolejność znajdziesz w planie na jeden dzień.

Kiedy przyjechać

Najlepszy sezon

Przez cały rok

Najspokojniejsze godziny

Przedpołudnie w dzień powszedni, między jednym wodolotem a drugim

Czas zwiedzania

15 minut

Notes reporterki

Wskazówki od znawców

Pora

Piętnaście minut, nie więcej

To krótki przystanek między nabrzeżem a via Roma. Dłuższy czas zachowaj na Terra Murata i na morze po zachodniej stronie wyspy.

Najlepszy czas

Zaraz po zejściu z łodzi albo krótko przed wyjazdem

Jest dwa kroki od wodolotów. Wejście do środka, gdy nabrzeże pustoszeje, to najlepszy sposób, by nie tracić czasu, który przyda się gdzie indziej.

Zdjęcia

Dzwonnicę fotografuje się od strony morza

Czterotarczowy zegar to pierwszy rozpoznawalny szczegół wyspy, gdy przypływasz. Przygotuj telefon w ręku, gdy prom zwalnia.

Co zabrać

Zakryte ramiona

To czynna parafia, a nie muzeum. Lekka bluzka w plecaku pozwoli uniknąć zakłopotania, gdy w sierpniowe południe ktoś zatrzyma cię w drzwiach.

Informacje praktyczne

Godziny otwarcia
Dostępne źródła podają godziny 9:00-20:00, ale nie pochodzą one od parafii: traktuj je orientacyjnie. W czasie nabożeństw zwiedzanie nie jest możliwe.
Wstęp
Wstęp wolny.
Adres
Via Roma 40, Piazza Marina Grande, 80079 Procida (NA) Zobacz w Mapach Google
Telefon
081 8967005
Mapa interaktywna — ładuje się podczas przewijania (wymaga JavaScriptu)

Najczęściej zadawane pytania

Ile kosztuje wstęp do Santa Maria della Pietà?

Nic: wstęp jest bezpłatny. To czynna parafia, więc podczas nabożeństw zwiedzanie jest wstrzymane.

W jakich godzinach jest otwarty kościół?

Dostępne źródła podają 9:00-20:00, ale nie są to źródła parafialne: traktuj je orientacyjnie. Ponieważ kościół jest dwa kroki od nabrzeża, lepiej przejść obok i spróbować, niż planować wokół niego.

Gdzie znajduje się Santa Maria della Pietà?

Na placu w Marina Grande, przy nabrzeżu portowym, pod numerem 40 przy via Roma. To pierwszy budynek, który można rozpoznać, przypływając od strony morza.

Kiedy został zbudowany?

Armatorzy z Pio Monte dei Marinai wystąpili o niego do wicekróla w 1616 roku, a kaplicę ukończono w 1619 roku. Następnie rozbudowano ją pod koniec XVII wieku i ponownie około 1760 roku.

Co można zobaczyć w środku?

Jednonawowe wnętrze ze sklepieniem kolebkowym i kopułą na bębnie z osiemnastowiecznymi sztukateriami, dwa płótna z 1722 roku autorstwa Antonia Fumo, drewnianą ambonę z lat 1744-45 dzieła Agostina Fucita i ołtarz główny z około 1766 roku.

Ile czasu potrzeba na zwiedzanie?

Kwadrans wystarczy. To krótki przystanek, idealny zaraz po zejściu z łodzi albo w oczekiwaniu na wodolot powrotny.