La Lampara stoi w najwyższym punkcie Corricelli, przy Hotelu La Corricella: dochodzi się do niej od podejścia, nie od nabrzeża. Oznacza to, że patrzysz na zatokę z góry, z różowymi i żółtymi domami ułożonymi tarasowo w dół, w stronę łodzi. Widok to powód, dla którego lokal jest pełny; kuchnia na szczęście wytrzymuje porównanie. Na TripAdvisorze to najwyżej sklasyfikowana restauracja na wyspie, z oceną 4.3 na 5 i około 1,400 opiniami. Przychodzi się tu na ricci, czyli jeżowce, kiedy są, i na stolik przy balustradzie, o który trzeba poprosić przy rezerwacji, bo sami z siebie go nie dadzą.
Gdzie jest i jak dojechać
Adres to Via Marina di Corricella 88, ale nie daj się zwieść nazwie: lokal nie stoi na nabrzeżu razem z innymi. Jest wyżej, na poziomie hotelu, na ostatnim odcinku, zanim droga skręci w stronę Terra Murata. Z portu w Marina Grande to dwadzieścia minut pieszo pod górę, albo możesz wsiąść do miejskiego mikrobusu i wysiąść na Piazza dei Martiri; stamtąd to kilka minut. Jeśli natomiast wracasz na górę z nabrzeża po aperitivo, licz się ze schodami: to prawdziwe stopnie, a nie symboliczne podwyższenie. W nieodpowiednich butach to odczujesz.
Wieczorem ostatni odcinek drogi jest słabo oświetlony. Nie jest niebezpiecznie, ale latarka w telefonie pomaga, zwłaszcza jeśli schodzisz do portu z pełnym żołądkiem. Jeśli masz trudności z poruszaniem się, przy rezerwacji zapytaj, gdzie zatrzymać taksówkę: można podjechać bardzo blisko wejścia, natomiast klasyczny spacer między Terra Murata a Corricellą to schody za schodami.
Co zamówić
Składnikiem flagowym jest jeżowiec: znajdziesz go tu zarówno w tortelli, jak i w linguine, i to powód, dla którego wiele osób rezerwuje. Zanim jednak zaczniesz liczyć na spaghetti ai ricci, zadzwoń. Połów jeżowców podlega limitom w ramach zrównoważonego rybołówstwa i nie jest to danie dostępne z definicji: w sierpniu może być, a może go nie być. Pytanie z wyprzedzeniem oszczędzi ci rozczarowania przy stole.
Inne rzeczy, z których lokal słynie, to tuńczyk z pistacjami, caponata di mare i grillowana ośmiornica. Caponata di mare, jeśli nigdy nie jadłeś jej w zatoce, to nie sycylijska wersja z bakłażanami: to podstawa z namoczonego twardego suchara, ryba i warzywa, ubogie danie zamienione w przystawkę. Grillowana ośmiornica to miara, którą oceniam kuchnię rybną w tych stronach: albo jest miękka w środku i przypieczona na zewnątrz, albo żadna wymówka się nie broni.
Czego tu nie znajdziesz, tak jak gdzie indziej na wyspie, to karty zbudowanej na limone pane. Szkoda, bo to jedyny prawdziwie procydański składnik: jeśli w karcie pojawi się coś z miejscową cytryną, zamawiaj bez wahania. Po prawdziwą insalata di limoni trzeba zejść do Chiaiolelli.
Stolik przy balustradzie
Nie wszystkie stoliki są warte tyle samo, a tutaj różnica jest duża. Miejsca przy balustradzie z widokiem na zatokę rezerwuje się z dużym wyprzedzeniem: w szczycie sezonu mówimy o tygodniach, nie dniach. Pozostałe stoliki są wygodne i widok da się wyczuć, ale płacisz ten sam rachunek za inne zdjęcie. Dzwoniąc, poproś wprost o stolik na zewnątrz przy balustradzie i przyjmij godzinę, którą ci zaproponują, nawet jeśli jest wczesna.
Praktyczna wskazówka: pierwsza tura kolacji, póki jest jeszcze jasno, to ta, w której zatoka daje najwięcej. Słońce chowa się za grzbietem, a domy na mniej więcej dwadzieścia minut robią się różowe. Potem, po ciemku, zostaje odbicie łodzi – piękne, ale to nie to samo. Jeśli przyjechałeś dla Corricelli i dla zdjęcia, zjedz kolację wcześnie.
Ile wydasz
Dla La Lampara nie istnieje opublikowana średnia kwota i nie zamierzam jej wymyślać: jesteśmy w średnim przedziale, jak prawie wszystkie restauracje rybne na wyspie. Ryba na wagę to pozycja, która wszędzie w zatoce rozsadza rachunek, tu tak samo jak na Ischii: jeśli zamawiasz grillowaną rybę dnia, poproś o cenę za kilogram i wielkość, zanim trafi do kuchni. To nie nieuprzejmość, to standardowa praktyka.
Jeśli chcesz uczciwego punktu odniesienia w liczbach, jedyne zweryfikowane kwoty, jakie mogę podać na wyspie, to te dla Caracalé i La Conchiglia, około 40 EUR od osoby, oraz Da Girone, między 20 a 40 EUR. La Lampara mieści się w tej strefie, ale to umiejscowienie, nie wycena.
Kiedy jechać
Procida zimą w dużej mierze się zamyka: od listopada do marca spora część restauracji opuszcza żaluzje albo otwiera tylko w weekendy, a godziny zmieniają się bez uprzedzenia. Dla La Lampara nie mam zweryfikowanego kalendarza otwarcia, więc zasada jest zawsze ta sama: zadzwoń, zanim wejdziesz na górę. Dotyczy to podwójnie, jeśli jesteś na wyspie poza sezonem albo na jednodniowej wycieczce z Neapolu z już ustaloną godziną promu.
Od czerwca do września problem jest odwrotny: miejsce jest tylko wtedy, gdy masz rezerwację. Najbardziej przydatna rada, jaką mogę dać, to ustalić kolację od razu przy rezerwacji promu, a nie tego samego dnia. Jeśli natomiast szukasz planu B kilka kroków dalej, Fuego jest na dole, na nabrzeżu, i to jedyna pizzeria z takim widokiem.
Czy warto?
Tak, pod dwoma warunkami. Pierwszy: że zarezerwowałeś właściwy stolik, bo połowa wartości tego adresu to położenie, a za drugą połowę i tak płacisz. Drugi: że przychodzisz na jeżowce albo na prosto przyrządzoną rybę, nie oczekując kuchni autorskiej. La Lampara to znakomita restauracja rybna z widokiem, z zarządem, który radzi sobie z dużym ruchem bez potknięć, i pierwsza na wyspie w rankingach podróżnych.
Jeśli natomiast jesteś na wyspie trzy dni i chcesz różnorodności, wymieniaj się: jeden wieczór tutaj, jeden w Assafà, by wydać mniej przy tym samym widoku z góry, jeden w Re Ferdinando, jeśli ryby już cię zmęczyły. Pełne zestawienie znajdziesz w przewodniku po restauracjach Procidy.



